The Guardian | The Economist | The Wall Street Journal

Over de jeugd van tegenwoordig raakt men nooit uitgepraat. Volgens de huidige verwijten is het een stel hedonistische, comazuipende, niet-stemmende tieners dat het liefst naaktfilmpjes van zichzelf op internet verspreidt, dan wel juist een brave, overijverige, saaie en oppervlakkige generatie die zich maar niet bundelt om een betere wereld na te streven. Duidelijk is dat we de jeugd – nog altijd – niet goed kunnen (be)grijpen. Maar opgeven is geen optie. Daarom drie pogingen.

h2. Geen substituut voor Morrissey-adepten

The Guardian – Londen

Was het schoolplein ‘vroeger’ verdeeld in allerlei kleine groepjes, tegenwoordig is het moeilijk om een duidelijke subcultuur aan te wijzen. En als er al een opduikt, is het niet duidelijk of er al dan niet sprake is van ironie, en bestaat hij niet lang. Rock- en popcriticus Alex Petridis probeert te achterhalen hoe dit komt.

Door de telefoon legt Helina me uit wat een haul girl is. ‘Het komt erop neer dat je gaat shoppen en kleren of make-up koopt,’ zegt ze, ‘en daarvan maak je dan een filmpje dat je op YouTube zet. Je laat de kleren stuk voor stuk zien. Ik denk niet dat het op de mensen overkomt als opschepperij, hoeveel geld je hebt en zo, maar meer als lifestyle: je krijgt te zien hoe iemand leeft, wat zijn of haar smaak is.’

Mocht u laatdunkend staan tegenover een jeugdcultuur die bestaat uit het filmen van wat je bij het shoppen allemaal hebt gekocht, dan heeft Helina een nogal intrigerend tegenargument. ‘Het gaat er niet alleen om te showen wat je hebt,’ zegt ze. ‘Het is ook het hele creatieve proces achter de filmpjes dat ik leuk vind. De juiste muziek kiezen, alles van filmen tot monteren. Soms zet ik zelfs dingen op een storyboard, omdat ik er bepaalde shots in wil, hoe ik verschillende items kan presenteren en zo.’

Trouwens, zegt ze, het is een echte community. Veel haul girls, denkt ze, ‘zetten de camera aan omdat je zo met mensen kunt praten zonder daarbij naar buiten te hoeven en met je angsten te worden geconfronteerd. Ik weet dat dat bij mij zo is: ik zette mijn camera aan omdat ik ziek thuis zat en me rot verveelde. En het gaf me op de een of andere manier zelfvertrouwen. Het is een community waarin je met gelijkgestemde mensen kunt praten.’

Ingrijpend veranderd

Ik raakte met Helina in gesprek omdat haul girls en hun filmpjes momenteel een behoorlijke opgang maken – het wemelt ervan op YouTube – en ik probeer te onderzoeken hoe het met de subculturen van de jeugd anno 2014 is gesteld. Dat lijkt de moeite waard. Je hoeft geen socioloog te zijn om te beseffen dat de jeugd de afgelopen decennia nogal ingrijpend is veranderd; je hebt alleen een stel goede ogen nodig.

Toen ik halverwege de jaren tachtig op de middelbare school kwam, zagen de leerlingen van de hogere klassen, voor wie de regels rondom het schooluniform minder streng waren, eruit als een verzameling verschillende stammen die zich van elkaar onderscheidden door de muziek die ze goed vonden en de bijbehorende kleding die ze droegen. Je had gothics. Je had hardrockers. Je had punks. Je had soulboys, van wie er minstens één de rampzalige beslissing had genomen zijn looks te completeren met een snorretje, een uiterst pathetisch pluizig geval. Je had Morrissey-adepten en zelfs een stel wannabe-hippies, van wie er een zijn Adidas-tas had versierd met de ingewikkelde hoesillustratie van het album Camembert Electrique van Gong uit 1971: een nogal gedurfde stap, als je bedenkt hoe de hippies belachelijk werden gemaakt door de punks en de scenarioschrijvers van _The Young Ones_.