L'Orient-Le Jour | Beiroet

Het is allerminst zeker dat een militaire overwinning Vladimir Poetin ook een politieke en diplomatieke zege zal opleveren.

Een militaire overwinning op korte termijn, een politieke en diplomatieke impasse op de midden- en lange termijn en een humanitaire catastrofe: dat is de voorlopige balans van het offensief van Moskou, Teheran en Damascus tegen Aleppo. Tegelijk is het de perfecte illustratie van wat het militair ingrijpen van Rusland in het Syrische conflict tot nu toe heeft opgeleverd. Sinds het land zich in september 2015 actief in de oorlog in Syrië ging mengen, heeft Moskou consequent dezelfde strategie gevolgd: hard toeslaan tegen de opstandelingen tegen regime van Assad, onder de dekmantel van de strijd tegen het terrorisme en met als doel een sterke positie aan de onderhandelingstafel te verwerven, waar deze zogenaamde ‘terroristische’ groeperingen sowieso niet welkom zijn.

Tot nu toe is dat aardig gelukt. Moskou hield het afgelopen jaar het Syrisch regime, dat zich vóór het ingrijpen van haar bondgenoot in een benarde positie bevond, in het zadel. Het deel van Syrië dat niet uit woestijn bestaat is grotendeels voor het regime behouden en tegelijk is het diplomatieke spel meesterlijk gespeeld. Niet alleen speelde het conflict jihadistische groeperingen in de kaart en leidde het tot een vluchtelingencrisis van ongekende omvang, ook stelde het Rusland in staat een sleutelpositie in het Midden-Oosten te verwerven.

Rusland wist handig te profiteren van de aarzelende houding van Barack Obama om zijn kortetermijndoelen te bereiken