New Statesman | Londen

Laurie Penny (dertig en single) heeft haar twijfels over het huwelijk en moederschap. Denk nou niet meteen: Ze kan zeker niemand krijgen, maar volg haar redeneringen.

Susan B. Anthony is nooit getrouwd. Deze voorvechtster van het vrouwenstemrecht, van burgerrechten voor iedereen, en van de afschaffing van de slavernij voorzag in 1877 dat ‘ten behoeve van de overgang die de vrouw doormaakt van ondergeschikt naar onafhankelijk, er een periode dient aan te breken met zelfstandige, in de eigen behoeften voorzienende huishoudens’, hetgeen ‘onontkoombaar’ zal leiden tot ‘een tijdperk van alleenstaande vrouwen’.

Zeven generaties later hebben we dat misschien eindelijk bereikt. Meer vrouwen dan ooit tevoren wonen alleen of zonder partner, en de vraag die nu weer wordt gesteld is niet hoe we een beter huwelijk kunnen krijgen, maar of we überhaupt wel een huwelijk willen.

Bevrijding

Twee recente boeken van Amerikaanse journalisten hebben het sinds lange tijd uitgedoofde debat aangewakkerd over het huwelijk, het partnerschap, en de enorme hoeveelheid werk die met dit alles gepaard gaat, en over de vraag of dat wel de moeite waard is voor vrouwen die hun persoonlijke onafhankelijkheid hoger achten dan de afbrokkelende zekerheid van het tweemanschap. All the Single Ladies van Rebecca Traister vestigt de aandacht op de groeiende macht van partnerloze vrouwen in de Verenigde Staten, en de bedreiging die dat betekent voor de sociaaleconomische status quo. Labor of Love van Moira Weigel richt zich op het feit dat wat voor liefde en toekomst doorgaat, voor veel vrouwen in feite neerkomt op hard werken: eindeloze arbeid, organisatorisch, huishoudelijk en emotioneel werk zonder begrenzing of beloning – terwijl dit veel facultatiever is dan de maatschappij ons wil doen geloven. ‘Leven als single vrouw is geen beperking’, schrijft Traister, ‘maar het tegenovergestelde: een bevrijding.’