Standpoint | Londen

Als de Britse Labourleider Jeremy Corbyn binnenkort wordt herkozen, zal dat vooral zijn dankzij zijn fanatieke jonge aanhang.

In dit internettijdperk is het binnen de politiek niet langer mogelijk om een scenario te volgen of de touwtjes strak in handen te houden; elke misser wordt vastgelegd en hypocriete standpunten komen snel aan het licht en worden moeiteloos naar buiten gebracht. Dat mensen teleurgesteld zijn in de huidige politiek is niet te wijten aan toenemende hypocrisie of een groter aantal missers, maar aan het gemak en de snelheid waarmee alles momenteel naar buiten kan worden gebracht. Dat laatste heeft nog meer gevolgen. De politici die zich momenteel in een grote populariteit mogen verheugen, die serieus worden genomen en een trouwe achterban hebben, zijn niet degenen die zich aan de oude regels houden, maar juist degenen die de regels openlijk aan hun laars lappen: de Trumps, de Farages, de Corbyns en de Sanders van deze wereld.

De kracht van dit nieuwe slag politici schuilt niet in het feit dat ze zich tegen het establishment keren (wat overigens nog maar de vraag is), maar eerder in de manieren waarop ze dat doen, en degenen op wie ze hun pijlen richten. Hun taalgebruik vervult een sleutelrol. Populistische politici, zowel ter linker- als ter rechterzijde, geven de voorkeur aan een staccato spreekstijl, gaan complexe problemen te lijf met ‘simpele waarheden’ en lijken spontaan en vanuit hun hart te spreken. Om kort te gaan wordt een beeld van authenticiteit opgeroepen door hun manier van doen, niet zozeer door de boodschap. Een boodschap die niet altijd vertrouwen wekt, maar die – en dat is cruciaal – steevast een emotionele reactie in de hand werkt.

Deze intergenerationele affaire tussen een babyboomer van zekere leeftijd en de gefrustreerde millennials is zonder meer een nieuw fenomeen