360 Magazine | Amsterdam

Onwetendheid als deugd. Veel kiezers lijken hun buik vol te hebben van experts en deskundigen.

Volgens cijfers van het IMF was de Europese Unie (plus Noorwegen, Zwitserland en IJsland) in 2014 goed voor 25,4 procent van de wereldhandel, een groter aandeel dan de VS (22,5) en veel groter dan China (13,4). Probleem is dat een schokkend groot percentage van de Britten dat niets kan schelen, want voor hen is de mening van experts tegenwoordig een hinderpaal en geen hulp bij hun meningsvorming. Dat is in lijn met de leiders van de Brexit-campagne, die beweerden: ‘De mensen in dit land hebben hun buik vol van deskundigen. Er is maar één expert die ertoe doet: u, de kiezer.’

En dat is ook de grondhouding van de campagne die Donald Trump voert.

Onwetendheid is een deugd geworden, en even snel als het internet de mogelijkheid opende tot een globale conversatie, plaatsten de sociale media weer hokjes zodat we alleen nog de stemmen horen van degenen wier stemmen we willen horen en niet meer de stemmen die we zouden moeten horen. Het lijkt bijna op het einde van het tijdperk van de Verlichting en het begin van de eeuw waarin beredeneerde ideeën en wetenschappelijke methoden maar storend worden gevonden.

Er is genoeg kritiek te leveren op de EU, maar de voordelen wegen op tegen de hoofdpijndossiers. De voornaamste bestaansreden is wel dat het meest door oorlogen geteisterde continent in de moderne geschiedenis geen militaire vijandigheden meer heeft gekend sinds de vorming van de Europese Unie. Ondanks hevige spanningen op andere fronten van tijd tot tijd.

(Jacob Weindling in Paste Magazine, Atlanta)

Poetins digitale soldaatjes

De Russische ‘trollenfabriek’ probeert door het verspreiden van valse informatie verwarring te zaaien in het Westen, zo blijkt uit een verhaal in The New York Times.

Midden in een stevig nationaal debat over de vraag of het land een militair partnerschap moet aangaan met de NAVO, worden de Zweden plotseling geconfronteerd met een vloedgolf van verdraaide of ronduit verzonnen informatie op sociale media over het onderwerp. Als de regering tot het partnerschap zou besluiten, zou het bondgenootschap in het geheim kernwapens opslaan op Zweeds grondgebied. De NAVO zou dan vanuit Zweden Rusland kunnen aanvallen zonder toestemming van Stockholm. Ook zouden NAVO-militairen ongestraft Zweedse vrouwen kunnen verkrachten.

De berichten vonden hun weg naar de traditionele media, en minister Peter Hultqvist van Defensie kreeg er keer op keer vragen over tijdens zijn rondreis door het land om de eventuele overeenkomst toe te lichten.

De Zweedse autoriteiten waren niet bij machte de bron van de geruchten te achterhalen. Maar westerse inlichtingendiensten wijzen onmiddellijk naar Moskou. In de Krim, in Oost-Oekraïne en in Syrië pronkt Poetin met een gemoderniseerde en gespierde militaire macht, maar het ontbreekt hem aan economische kracht om een openlijke confrontatie met de NAVO aan te gaan. Hij heeft daarom zwaar geïnvesteerd is een programma van ‘gewapende informatie’, met gebruikmaking van allerlei methoden om twijfel en verdeeldheid te zaaien onder lidstaten van het bondgenootschap.