Dinero en imagen  | Mexico-Stad  

In plaats van te klagen over een strengere Amerikaanse migratiepolitiek, zou Mexico beter zijn eigen falende beleid kunnen aanpakken, vindt een lokale journalist.

Tientallen jaren lang hebben we een volkomen disfunctionele kijk gehad op de illegale migratie naar de Verenigde Staten. We beschouwden die als een van de belangrijkste bronnen van aanvullend inkomen voor de Mexicanen. Het is zelfs zo ver met ons gekomen dat we een president als Vicente Fox hebben, die de toename van geldzendingen uit het buitenland voorstelt als een succes van zijn regering, terwijl het om Mexicanen gaat die werk doen ‘waar zelfs de negers hun neus voor optrekken’.

Men praat, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, over het belang van geldzendingen voor de binnenlandse economie, en de Mexicaanse Bank loopt met de hoogte van het bedrag te koop, en sommigen zijn er zelfs trots op dat dat bedrag hoger is dan de inkomsten uit toerisme of dat het de daling van de olieprijs compenseert. Ook wordt erover gesproken in termen van records: zo bedraagt het momenteel meer dan 25 miljard dollar.

Voor de overgrote meerderheid van de Mexicanen valt het bedrag van de buitenlandse geldzendingen in dezelfde categorie als de inkomsten uit export of toerisme, dat wil zeggen iets waar we trots op moeten zijn omdat het het product is van het samenspel tussen particulier initiatief en overheidsbeleid. Maar eigenlijk zouden we ons vooral moeten schamen voor die geldzendingen, omdat ze het product zijn van het mislukken van ons land en zijn plicht om alle rechten die in de grondwet zijn vastgelegd te realiseren.

Mythologie

Een groot deel van de migranten behoren tot onze beste landgenoten. Mannen en vrouwen die, in plaats van hun hand op te houden bij de overheid of mee te doen met het cliëntelisme van de politieke partijen, besluiten in de Verenigde Staten te zoeken wat ze hier voor zichzelf en hun families niet kunnen verwezenlijken. Het zijn mensen die onuitgenodigd dat land binnenkomen en buiten de wet leven. Het gaat om een realiteit die dramatisch is en waarvoor we ons als land zouden moeten schamen. Vandaar dat we er een hele mythologie omheen hebben gebouwd, die woorden met feiten verwisselt.

We zeggen dat het geen illegale immigranten zijn, maar ‘mensen zonder papieren’. Heel wat ambtenaren en ex-ambtenaren van Buitenlandse Zaken stellen deze kwalificatie ter discussie. Als iemand geen werk- en/of verblijfsvergunning heeft, dan overtreedt die persoon de wet en is het niet juist om te zeggen dat hij alleen maar ‘geen papieren’ heeft.

De politici, en ook de burgers, hebben er de mond van vol dat ze goed behandeld dienen te worden en toegang moeten hebben tot alle voorzieningen van de Verenigde Staten. Maar het punt is dat ze die rechten hier zouden moeten hebben, dat ze hier werk zouden moeten kunnen krijgen, dat ze bij hun gezin moeten kunnen zijn en dat ze, als ze willen emigreren, dat legaal zouden moeten doen, dat wil zeggen, volgens de regels van het gastland.