The New Yorker   | New York

Volgens New Yorker -auteur George Packer is er maar één weg om het aangekondigde machtsmisbruik van Donald Trump het hoofd te bieden; een vanaf het fundament opnieuw opgebouwde Democratische Partij, die echt luistert en de vinger gaat leggen op het onafwendbare verraad van de president.

Vier decennia geleden liet het Watergateschandaal zien hoe een president zijn macht op grote schaal kan misbruiken. Watergate maakte ook duidelijk dat een sterke democratie de ergste ziekte kan overwinnen die haar lichaam aantast. Toen Richard Nixon overheidsinstrumenten inzette om politieke tegenstanders uit te schakelen, financieel wanbeleid weg te moffelen en het publiek om de tuin te leiden over de Vietnamoorlog, kwam hij er bijna mee weg.

Democratische instituties maakten een einde aan de reeks misdaden. Allereerst was er de pers, die vanaf de inbraak tot helemaal in het Oval Office boven op de zaak zat. Daarnaast waren er de rechtbanken, die de omvang van de criminaliteit aan het licht brachten en later een onpartijdig oordeel velden over Nixons bewering dat hij recht op geheimhouding genoot. En ten slotte was er het Congres, dat onthullende verhoren hield en waarvan de juridische commissie stemde voor afzetting van de president, met steun van beide partijen.

Medewerkers van belangrijke organen in Nixons eigen regering bestreden de infectie van binnenuit, waaronder de FBI (met adjunct-directeur Mark Felt oftewel Deep Throat, de belangrijkste bron van The Washington Post). Geen van deze instituties had kunnen functioneren zonder de bezielende kracht van de publieke opinie. Binnen enkele maanden nadat de Amerikanen Nixon met de grootste marge uit de geschiedenis hadden herkozen, waren ze het erover eens dat hij een schurk was die maar beter kon opkrassen.

Alles wat machtsmisbruik mogelijk maakt staat klaar, en het zou snel kunnen gaan