Middle East Eye | Londen

Het moet wel raar lopen, wil Abdel Fattah al-Sisi aan het eind van dit jaar nog president zijn van Egypte, schrijft freelancejournalist Amr Khalifa. Zijn economische beleid is rampzalig en hij heeft steeds minder vrienden.

Traditioneel begint een nieuw jaar met hoop. Maar sinds de machtsgreep van Abdel Fattah al-Sisi is hoop in Egypte schaars geworden. Voor velen is het niet langer de vraag of Sisi moet vertrekken – maar wanneer en hoe dit zal gebeuren, en wie hem zal vervangen. Onlangs sprak ik een kennis, en al snel bleek dat dit gebrek aan hoop – en een toenemende woede – gemeengoed zijn geworden in ons land. ‘Drie jaar geleden kocht je een wasmachine voor 3500 Egyptische pond [175 euro],’ vertelde hij me. ‘Die kost nu 17.000 pond [850 euro].’

En dan is mijn vriend nog een stuk beter af dan veel Egyptenaren uit de middenklasse. Je moet, zoals zij, bezig zijn kopje onder te gaan om te begrijpen wat voor grimmigs er in het verschiet ligt: zonder snelle en duidelijke hervormingen is het onwaarschijnlijk dat Sisi het jaar als president afmaakt.

Militaire mentaliteit

Delen we het tijdperk-Sisi in tweeën, dan kunnen we vaststellen dat zijn eerste mislukkingen voortkwamen uit zijn militaire mentaliteit. Als een hamer dreef hij elk obstakel als een spijker de grond in. Of die ‘spijkers’ nu vreedzame Egyptische burgers met een islamitische levensovertuiging waren, of activisten met revolutionaire neigingen, intellectuelen, journalisten of anderszins – Sisi had bij zijn ambtsaanvaarding kennelijk besloten dat zijn stem de enige was die de Egyptenaren voortaan nog mochten horen. Sommigen opperden dat hij zichzelf zag als de nieuwe Nasser: een nationalistische autocraat die Egypte zou redden van economische en politieke neergang, maar dan wel volgens een methode die geen greintje kritiek verdraagt.

Het stond vast dat Sisi tot het handjevol mensen behoorde dat bevel had gegeven voor het bloedbad van Rabaa, waarbij ruim duizend Egyptenaren omkwamen. Toch kon hij zonder problemen president worden. De algemene verwachting was namelijk dat hij Egypte zou verlossen van de Moslimbroederschap. Maar het is één ding om met ijzeren vuist een groepering neer te slaan die de doodzonde had begaan om politieke oplossingen via een religieus infuus toe te dienen. Het is iets anders om te voorkomen dat het land in elkaar stort.