360 Magazine | Amsterdam

Chelsea Manning is genoeg gestraft, The Guardian vindt het pardon daarom een terecht gebaar van vergiffenis. ‘Dus bedankt, Obama. Serieus.’ The Wall Street Journal is het daar volstrekt niet mee eens. ‘Het is een verschrikkelijke boodschap aan anderen.’

JA

Niemand heeft meer geleden onder de harde Amerikaanse aanpak van klokkenluiders dan Chelsea Manning. Nu de rest van haar onrechtvaardige straf is kwijtgescholden, kan ze binnenkort weer vrij rondlopen. Manning, die journalisten een historische verzameling documenten toespeelde en het publiek een ongekend kijkje gunde in de werelddiplomatie, wordt op 17 mei vrijgelaten, in plaats van in 2045. Dat is reden voor een feestje, maar ook voor reflectie – niet alleen over wat ze heeft doorgemaakt, maar ook over datgene waar haar zaak voor staat.

Ten tijde van haar onthullingen was ze de belangrijkste klokkenluider sinds Daniel Ellsberg [die in 1971 de Pentagon Papers lekte]. Nadat hij het nieuws had gehoord, zei Ellsberg: ‘Af en toe doet iemand wat hij moet doen. Sommigen gaan daarvoor zeven jaar naar de gevangenis; anderen accepteren een verbanning voor de rest van hun leven. Maar soms doet zelfs een president wat hij moet doen. En vandaag was dat Obama.’

Vaak is geprobeerd de vele verhalen op te sommen waaraan Mannings onthullingen in de loop der jaren hebben bijgedragen, maar dat is zelden gelukt. De staats- en Defensiedocumenten die door haar zijn gelekt – oorspronkelijk aan WikiLeaks en daarna gepubliceerd door onder andere The Guardian en The New York Times – worden tot op de dag van vandaag regelmatig geciteerd door de grootste Amerikaanse kranten. Ze hebben historici en het publiek een ongekend inkijkje gegeven in de machinaties van de Amerikaanse regering.

Kortgeleden is ze in eenzame opsluiting geplaatst, een macabere straf voor een zelfmoordpoging