Ozguruz | Berlijn

De prominente Turkse journalisten Can Dündar en Hayko Bagdat richtten eind januari in Berlijn het platform Özgürüz op, waar vrije journalistiek wordt bedreven. Een van hun eerste stukken was deze column van Bagdat.

Ik groet je, mijn dierbare broer, ik bid hier elke ochtend tot Jezus Christus om welzijn, gerechtigheid en vrede voor alle mensen in mijn land. Natuurlijk neem ik jou heel speciaal in mijn gebeden op. Tenslotte zijn we al 27 jaar lang vrienden.

Naar ik heb gehoord heeft men onlangs bij jou naar mij geïnformeerd. Nu wil ik je graag tot in detail over mijn leven hier in Duitsland vertellen, zodat je in zo’n situatie niet in verlegenheid raakt.

Eerst het allerbelangrijkste: mijn vrouw en kinderen zijn hier. Je weet dat de vrouw van Can in Turkije gegijzeld wordt gehouden en het land niet uit mag. Zoiets deden zelfs de farao’s niet, maar daar laat ik het liever bij. Wie weet openen ze de brief. Niet dat jij ook nog problemen krijgt. Die kerels daar lopen rood aan en kunnen het je heel lastig maken.

Toen mijn gezin hier aankwam, ben ik eerst een woning gaan zoeken. Alles begon heel gemakkelijk, echt waar. Tenslotte leven we hier midden in de grote Duitse beschaving, dat wil wel wat zeggen toch? Ze breken zich hier al honderd jaar het hoofd om het de mensen gemakkelijker te maken. Ze zoeken naar mogelijkheden om de problemen te decimeren. Van die problemen ben ik niet zo zeker, maar de wereldbevolking hebben ze indertijd behoorlijk gedecimeerd.

Maar nu zijn ze niet meer zo, naar ik hoor. Op school vertellen ze zelfs dat racisme een verschrikkelijke ziekte is. Onlangs was onze Garo [Paylan, een Turks politicus van Armeense afkomst] in Berlijn en omdat hij parlementslid is, bracht hij ook een bezoek aan de Bondsdag. Nou, toevallig is hij er precies op het moment dat in de plenaire vergadering de in de Holocaust vermoorde joden herdacht worden. In tranen applaudisseert de voltallige volksvertegenwoordiging voor een oude jodin die de Holocaust heeft overleefd. Garo heeft in ons Turkse parlement wat woordjes over de volkenmoord op de Armeniërs gemompeld en is toen in de kraag gevat en de zaal uit gesmeten. Het heeft hem werkelijk aangegrepen. Overigens laat hij je heel hartelijk groeten.

Hoe dan ook, ik wilde je over de woning vertellen.

Als ik een keer een geschikte woning vind, ben ik voor de bezichtiging ervan zo opgewonden, alsof ik een familie moet gaan vragen om de hand van hun dochter