VPRO | Hilversum

Een selectie uit de buitenlandberichtgeving op televisie, radio en internet.

© Human

Ziektebeeld

In het Parijse Saint Louis Hospital zit het personeel er helemaal door.

‘Toen ik begon met filmen had ik het reilen en zeilen hier al een jaar lang geobserveerd. De benauwende sfeer die hier hing greep me aan. Ik vroeg me af hoe op een plek waar mensen verzorgd worden, het werk zelf een ziekteverwekker kan zijn.’ Aldus Jérôme le Maire, maker van de documentaire Burning out. Wat in het Hôpital Saint-Louis, in het tiende arrondissement van Parijs, aan de hand is, zou je symptomatisch kunnen noemen voor de ziekte die in de 21ste eeuw vrijwel de gehele publieke sector heeft aangetast: manageritis. De infectie komt in de gedaante van vergaderende stropdassen met laptops. Ze verspreiden efficiencymodellen, flexschema’s, productiviteitstargets en capaciteitsoptimalisatie. Gevolg is een trage verlamming van de entiteit waar zij zich hebben ingevreten, gevolgd door algehele disfunctionaliteit. Eerste symptomen: frustratie, ergernis, onbegrip. Tweede stadium: hoop op verbetering door dialoog. Derde degradatiegraad: overbelasting, oververmoeidheid.
En zo zien we het doodzieke Saint Louis lijden onder woedeuitbarstingen van hooghartige specialisten, huilbuien van verpleegkundigen en pijnlijke hiërarchische verhoudingen. ‘Ça turbine,’ zegt een dolgedraaide anesthesist in Burning out. ‘Ik blijf maar malen.’ Ze vraagt zich af of ze ‘hiervoor’ zo lang medicijnen heeft gestudeerd; de professie heeft iedere inhoud verloren. Een recalcitrante chirurg vertelt dat hij zijn enige plezier uit het lesgeven haalt. De bovenste mismanager, ware eindverantwoordelijke voor deze misère, is natuurlijk de politiek. Het is om ziek van te worden.

(
Oliver Kerkdijk
)