Le Figaro | Parijs

De conservatieve schrijver Jean d’Ormesson roept zijn partij- en landgenoten op om voor Emmanuel Macron te stemmen. 
‘Of we hem willen of niet, hij is de enige hoop voor de toekomst.’

Een week na de eerste ronde van de presidentsverkiezingen en een week voor de tweede, zijn de Fransen in mineur. Het verleden maakt ze treurig. De toekomst maakt ze ongerust. Er is veel aan de hand. Er dreigt een ramp.

Het is vaker gezegd: deze verkiezingscampagne was onwaarschijnlijk krankzinnig. En vooral wreed. Onwaarschijnlijk en krankzinnig, maar toch niet verrassend. Hoewel ze door iedereen werden verguisd, hebben de peilers de uitslag behoorlijk accuraat voorspeld. Heel anders dan op 21 april 2002, toen de plotselinge opkomst van Jean-Marie Le Pen een donderslag bij heldere hemel was. Deze keer wist iedereen dat zijn dochter de tweede ronde zou halen. Zij heeft zelfs minder stemmen gehaald dan verwacht. Op 7 mei zal ze meer stemmen krijgen.

De grote, en misschien wel de enige les van deze verkiezingen is dat de twee regeringspartijen, van rechts en van links, allebei in elkaar zijn gestort. De overeenkomst is slechts schijn: nog maar een paar maanden geleden verwachtten we de ineenstorting van links en de triomf van rechts. De Socialistische Partij is weggezakt zoals voorzien. Rechts heeft een bittere nederlaag geleden, terwijl het uitging van een overwinning. De Fransen zijn al een hele tijd gedesillusioneerd en pessimistisch. 23 april heeft de donkere wolken niet verdreven. Links weet geen uitweg meer. Rechts kampt met een kater. Links is een puinhoop. Rechts heeft een politieke en morele kruisweg moeten doormaken. Allebei staan ze voor de zware opgave om te rouwen en weer nieuwe hoop te vinden. De verwerping van zowel rechts als links vormt het hoofdthema van Emmanuel Macron, de grote overwinnaar van 23 april. Twee dingen moeten we Macron nageven: om te beginnen is hij een van de weinigen – na Raymond Aron – die de links-rechtsverlamming aan de kaak hebben gesteld; ten tweede is hij de enige die het Front National de voet dwars heeft gezet.

Jarenlang is de strijd tegen het Front National op bedroevende wijze gevoerd. De partij is aangevallen, beschimpt, gemarginaliseerd, maar vertegenwoordigt nu een op de vier kiezers en misschien wel een op de drie, zonder deel te nemen aan de bestuurlijke instituties van het land. Haar aanhangers zijn Fransen zoals wij allemaal en verdienen het gerespecteerd te worden. Maar de doelen van het Front National moeten we tot onze laatste snik bestrijden.

Ramp voor Frankrijk

Of we nu bij links of bij rechts horen, drie doorslaggevende punten plaatsen ons lijnrecht tegenover het Front National: het economische en sociale programma van het Front, dat pure demagogie is; het feit dat de partij Europa en de euro afwijst; het voornemen om de grenzen te sluiten voor vluchtelingen en asielzoekers en terug te grijpen op een extreme vorm van protectionisme. Voor veel socialisten, liberalen, christenen, liefhebbers van de Franse tradities zijn deze doelstellingen onaanvaardbaar. Als mevrouw Le Pen aan de macht kwam, zou dat een ramp zijn, niet alleen voor Frankrijk en de Fransen, van wie de levensstandaard onmiddellijk zou dalen, maar voor heel Europa en ongetwijfeld voor al die mensen in de wereld die verbijsterd naar ons kijken.

Na de uitschakeling van Sarkozy, van Juppé, van Fillon, op wie achtereenvolgens de verwachtingen van rechts en het midden waren gevestigd, is Macron nog de enige hindernis voor de ambities van Marine Le Pen. Of we hem willen of niet, hij is de enige hoop voor de toekomst die we hebben.

Alle Fransen die zich niet herkennen in extreemrechts of in extreemlinks hebben de plicht om voor hem te stemmen. Niet stemmen zou dodelijk zijn. Anders dan in 2002 is een succes van het Front National nu niet ondenkbaar. Of je nu aanhanger bent van Sarkozy, van Juppé, van Fillon, op 7 mei moet er op Macron worden gestemd.

En sterker nog: die stem voor Macron hoeft geen stem uit berusting te zijn. Het moet een stem zijn vanuit goedkeuring en overtuiging, ook al ontbreekt het enthousiasme.

Sommigen van ons dachten dat het programma van François Fillon het enige was dat Frankrijk er weer bovenop zou kunnen helpen. Om redenen die we allemaal kennen is de zekere overwinning een nederlaag geworden. Stem op 7 mei niet met gebogen hoofd, onwillig, bij gebrek aan beter. Stem met opgeheven hoofd, en met hoop in het hart.

Macron was niet je eerste keus, onze eerste keus. Sinds die barre weken en maanden die een bittere smaak hebben achtergelaten en waarnaar het geen zin heeft terug te keren, zijn we inmiddels gewend om de moeilijkste situaties en de grootste problemen onder ogen te zien. Laten we daarmee doorgaan.