360 Magazine | Amsterdam

Cyberaanvallen, Noord-Korea, Brexit, Trump, Syrië, honger, Oekraïne, klimaat, IS, vluchtelingen, Poetin, Duterte, Erdogan – de oude Egyptenaren hadden het met hun tien plagen 
toch nog zo slecht niet getroffen.

De huidige wereld lijkt elke nieuwe dag opnieuw een tikje meer uit evenwicht te raken, terwijl de mensheid behoefte heeft aan maar één ding: een beetje stabiliteit, een beetje minder onzekerheid, houvast.

Dan is het zo niet geruststellend dan toch bemoedigend om te weten dat er dagelijks mensen bezig zijn, discreet, bijna 
in het verborgene, om in elk geval het gesprek gaande te houden, tussen landen en partijen, stromingen en belangengroepen. Mensen die proberen het ogenschijnlijk onverzoenbare te verzoenen.

Dat zijn mensen die werken voor organisaties als het Centre for Humanitarian Dialogue, gevestigd in Genève maar 
werkzaam op de meest onverwachte plekken in de wereld, waar zij een dialoog tot stand proberen te brengen tussen de meest onwaarschijnlijke partners over de meest schrijnende onderwerpen, met de grootst mogelijke omzichtigheid en 
de uiterste discretie. Een redacteur van Die Zeit trok een jaar lang op met twee van deze ‘mediators’, bemiddelaars van het HD Centre, die met vallen en opstaan wat stabiliteit proberen te scheppen en met groot geduld de scherpe kantjes van de onverzoenlijkheid trachten bij te slijpen.

Een onwaarschijnlijk toonbeeld van stabiliteit in een 
onstabiele wereld is “Lilibeth”, de Britse vorstin Elizabeth de Tweede