Hürriyet | Istanboel

Na de brutale machtsovername van de Turkse staat bij de krant Zaman en het persbureau Cihan rest er weinig meer van de persvrijheid in het land. Columniste Nuray Mert, zelf al jaren doelwit van president Erdogan, greep naar het laatste wapen dat haar ter beschikking staat: de ironie.

Vorige week beleefde ons land weer een prachtweek. De enige smet was dat het Constitutionele Hof zich uitsprak tegen de arrestatie van twee journalisten op beschuldiging van verraad. Op grond van de beslissing van het Constitutionele Hof werden ze vrijgelaten, maar gelukkig greep onze president in door te zeggen dat hij dat niet accepteerde en dat hij geen respect had voor de beslissing van het Hof. Zoals gebruikelijk protesteerden de oppositiepartijen tegen de opmerkingen van de president, onder het mom van schending van de rechterlijke vrijheid, maar wie zijn zij om de woorden en daden van de president te becommentariëren? Onze president is gekozen bij meerderheid van stemmen en vertegenwoordigt de ‘wil van de natie’.

Bovendien had de zaak tegen de voornoemde journalisten niets met vrijheid van meningsuiting of persvrijheid te maken; het ging over het onthullen van staatsgeheimen door het publiceren van foto’s van vrachtwagens die volgeladen met wapens naar Syrië vertrokken. Dat was in feite oud nieuws en het was niet voor het eerst dat er ruchtbaarheid aan werd gegeven, maar niemand kan onze regering telkens opnieuw blijven lastigvallen. Het is tenslotte aan de regering om te besluiten wapens naar de Syrische oppositie te sturen om dat land van zijn dictator te redden, en niemand heeft het recht de beslissingen van de regering in twijfel te trekken. Het is onze regering, of je dat nu leuk vindt of niet!

Zaman

Afgelopen weekend werd een andere mediagroep het zwijgen opgelegd door een rechterlijke uitspraak. Die uitspraak was terecht omdat de groep eigendom was van de in de VS woonachtige prediker Fethullah Gülen, wiens terroristische activiteiten na een jarenlang politiek bondgenootschap door de regering werden ontdekt. De groep van Gülen bleek twee jaar geleden een ‘staatsgreep’ te hebben voorbereid door politici van de regeringspartij van corruptie te beschuldigen. Goddank mislukte de staatsgreep dankzij de veerkracht van de regeringspartij en werden degenen die zogenaamd ‘bewijs’ van omkoping en geheime transacties hadden geleverd uiteindelijk zelf gearresteerd.