The Daily Telegraph & The Guardian | Londen

Het verzet tegen opwaardering van buurten – Engelse vakterm: gentrification – 
groeit. In Londen werd eind september een cornflakescafé bestookt omdat daar een bakje ‘shooty shooty bang bang’ (chocoladeflakes in witte, biologische chocolademelk) zes euro kost. Ook in Amsterdam vinden regelmatig protesten plaats tegen de ‘veryupping’ van de stad.

Nee

Een wereld zonder ongelijkheid wensen, alla, maar moet dan ook meteen elk gevoel voor proportie uit het oog worden verloren? Onrechtvaardigheid is overal, bij ons en in het 
buitenland, maar tegelijk hebben mensen meer ruimte dan ooit om hun ongenoegen kenbaar te maken en veranderingen af te dwingen. Om die reden is de aanval op het Cereal Killer-café van dit weekend, waarbij bezittingen werden vernield en de medewerkers de stuipen op het lijf gejaagd, frustrerend, beschamend en ronduit dom. Het is een cafeetje waar je voor een paar pond een bakje muesli kunt krijgen; je kunt het negeren of er kind aan huis aan worden, al naar gelang hoe je je cornflakes graag eet. Het is een zaak waar je al vanaf 2,50 pond [3,50 euro] iets te eten kunt krijgen, maar onze ‘anti-gentrificatievandalen’ meenden deze kleine middenstander op de korrel te moeten nemen.

Wie mueslifanaten of modieuze types gaat terroriseren vanwege iets wat maar 2,50 pond kost, is niet goed snik. Flesjes water zijn in Londen vaak een stuk duurder. Voor een simpele kop koffie tel ik geregeld een hoger bedrag neer. 
Als ik in de Sherd een biertje drink, mag ik blij zijn als ik überhaupt wisselgeld terugkrijg van een tientje. De keuze voor het mueslitentje is dus flauw, net als alle andere ongemotiveerde aanvallen op andermans eigendom: als doelwit is het zo slecht gekozen, dat het als protest alleen maar contraproductief werkt.

Ter rechtvaardiging van deze graffiti- en scheldaanval op het kleine café, voerden de vandalen van Class War aan dat ‘onze gemeenschap wordt verscheurd – door Russische oligarchen, Saoedische sjeiks, louche Israëlische projectontwikkelaars, Texaans oliegeboefte en onze bloedeigen Eton-kakkers. Binnenkort zal deze stad een onherkenbare, eenvormige, doodse yuppiekolonie zijn, waar voor normale (en niet zo normale) mensen als jij en ik geen plek meer is.’

Het concept van een muesli-café is origineel. Je kunt het irritant vinden, maar met eenvormigheid heeft het niets te maken. De eigenaars komen niet van Eton en zijn ook geen oliesjeiks. Alan en Kerry Healey zijn een eeneiige tweeling uit het verarmde Dublin. In tegenstelling tot Starbucks is hun bedrijf geen multinational die handig de belasting ontwijkt. Je kunt hun maffe haarstijl niks vinden, hun retroconcept suf, het meeliften op een golf van nostalgisch consumentisme een wat veilige keuze, maar om dan meteen maar het café te boycotten is buiten alle proporties. Met hun oneerlijke aanval zetten de organisatoren – en iedereen die meedeed – alleen zichzelf te kijk. Misschien zou een bakje muesli hun goeddoen.

Rupert Myers
The Daily Mail

Samen met de Daily Mail is The Daily Telegraph de toonaangevende conservatieve krant van ‘Middle England’. De krant heeft als bijnaam ‘Torygraph’, vanwege haar hechte banden met de conservatieve partij.