Grist | Seattle

De Amerikaanse filosoof en conceptueel kunstenaar Jonathon Keats (1971) bedacht een radicaal plan om de klimaatonderhandelingen uit het slop te trekken. Een nieuw supercontinent, Pangea Optima, moet landen en partijen letterlijk dichter bij elkaar brengen.

De eerste keer dat ik hoorde van Jonathon Keats’ nieuwe project, omschreven als ‘een poging om de klimaatverandering een halt toe te roepen door een supercontinent te creëren’ kwam het me voor als tamelijk vergezocht – en dan druk ik me nog voorzichtig uit. Toen Keats, de zelfbenoemde directeur van het Political Tectonis Lab, zijn idee toelichtte – een idee waar magnetrons en kernreactoren aan te pas komen, en een opeengeperste landmassa die luistert naar de naam Pangea Optima – wist ik het zeker: 
volslagen waanzin. Op het gebied van geo-engineering heb ik de meest onwaarschijnlijke ideeën gehoord – van een ‘bemestingsexperiment’ waarbij 100 ton ijzersulfaat in de Stille Oceaan wordt gedumpt (dat is daadwerkelijk gedaan) tot het idee om zonlicht weerkaatsende deeltjes de dampkring in te schieten (dat is nog niet gedaan) – maar dit slaat echt alles.

Laatste strohalm

En dat is nou precies waar het om gaat.

Toen ik Keats, een experimenteel filosoof en conceptueel kunstenaar, vroeg wat het slechtst denkbare scenario zou zijn voor Pangea Optima, zei hij: ‘Het slechtst denkbare scenario zou zijn dat we ons daadwerkelijk genoodzaakt zouden zien ertoe over te gaan.’ Met andere woorden, het is een soort laatste-strohalmoplossing voor de klimaatverandering, die duidelijk maakt dat we de boel echt goed in het honderd hebben laten lopen – en dat keer op keer.

Als ik met Keats over zijn project praat, kom ik tot de conclusie dat het is gebaseerd op prachtige ideeën over hoe de wereld in elkaar zou móéten zitten – en een nogal cynische kijk op hoe de wereld echt in elkaar zit.