The Clinic | Santiago de Chili

Hoe is het mogelijk, vraagt de Boliviaanse schrijver Alex Aillón Valverde zich af, dat Evo Morales, de president uit en van het volk, ook gevallen is voor de macht die hij nu middels een grondwetswijziging koste wat kost wil vasthouden?

Hoe dat hongerlijertje dat blootsvoets over de hoogvlakte van Bolivia struinde, door de omstandigheden voorbestemd tot een leven van armoede en onderwerping, hoe die de leider werd van de machtige federale vakbond van cocaleros (cocaverbouwende boeren) in Chapare, de leider die het decadente politieke systeem ten val bracht, de man die de verpersoonlijking werd van de verandering die zich in Bolivia vertrok, dat alles is een schitterend verhaal, een verhaal van hoop, van strijd, van overwinning, een verhaal dat ons met trots vervult, trots op de rebellie van onze inheemse bevolking, trots op ons mens-zijn.

Hoe de eerste president van het multi-etnische Bolivia – de eerste inheemse president – de verlangens en de kracht van een volk dat de uitbuiting beu was in 2006 vertaalde naar een zetel in het parlement, hoe hij de politiek-conservatieve macht van het Westen brak en confrontatie aanging met de oppositie, die zich schaarde aan de kant van het buitenlands kapitaal (een oppositie die inmiddels slechts een scharminkelige zombie is, meer dood dan levend), hoe hij daarmee het land op een nieuwe leest schoeide en de horizon verbreedde voor zijn volk, ook dat is een verhaal dat je niet genoeg kunt omarmen en op waarde schatten.

Hoe Evo Morales de Evo Morales van nu werd is onderdeel van een fascinerend proces van mythologisering in een bewogen tijd voor Bolivia en heel Latijns-Amerika. Niemand bij zijn volle verstand, links of rechts, zal twijfelen aan het belang van zijn persoon of aan de kracht van de sociale beweging die de leider van de cocaleros in zijn tijd vertegenwoordigde.

Hij is ervan overtuigd dat hij ons kan redden, terwijl hij in werkelijkheid zichzelf niet kan redden