El País | São Paulo

Nu de regeringscoalitie uiteen is gevallen, wankelt niet alleen de positie van president Rousseff maar ook die van haar voorganger Lula. Landgenote en journaliste Eliane Brum wikt, weegt en oordeelt.

Het zou mooi zijn te geloven dat Lula – het gezicht van 
het linkse democratiseringsproject, de eerste arbeider-president 
in onze geschiedenis, de man die echt voor een historische omwenteling in Brazilië heeft gezorgd – alleen maar het slachtoffer is van een heksenjacht.

Dat zou alles veel makkelijker maken. Maar daar moet je voor geloven, met verstand lukt het niet.

Beschuldigd van corruptie deed Lula wat hij het beste kon, wat hem tot de populairste president in de geschiedenis van het land had gemaakt: Lula was Lula, de Lula die de taal van het volk spreekt omdat hij het volk als geen ander kent. En even werd de meerderheid van hen die ooit geloofden omdat er iets was om in te geloven, verleid, sterk verleid, om opnieuw te geloven. Want geloven is makkelijker.

Geen heksenjacht

De Lula van nu speelde de Lula van vroeger, omdat de Lula van vroeger niet meer bestaat. Die kan ook niet meer bestaan, want iedereen wordt gevormd door zijn ervaringen. En Lula heeft sinds hij president werd heel wat nieuwe ervaringen opgedaan. Dus veranderde zijn discours in een farce.

Het is een feit dat de regering van Lula tientallen miljoenen Brazilianen weer heeft laten meetellen en voor iedereen de levensstandaard heeft verhoogd. Dat is niet gering – wat heet, dat is geweldig.

Maar het is niet de reden waarom justitie een onderzoek naar hem heeft ingesteld. Dat heeft te maken met wat hij misschien óók gedaan heeft. Dat heeft te maken met aanwijzingen dat hij het inderdáád gedaan heeft. Net zoals andere leden van de Arbeiderspartij (PT) voor hun daden berecht en veroordeeld werden tot gevangenisstraffen. Dat is geen heksenjacht, dat is gerechtigheid.