Letras Libres  | Madrid

Het huwelijk tussen Spanje en Catalonië staat al lange tijd op springen. Maar de scheiding wordt slechts door één partner geëntameerd. Een verklaring.

Getroffen door de tederheid waarmee de taxichauffeur over zijn vrouw sprak, vroeg ik hem hoe lang ze al samen waren. Twintig jaar, zei hij, en we houden elk jaar een beetje meer van elkaar.

‘Wat is het geheim?’ vroeg ik door, wachtend op een handjevol kant-en-klare recepten waarmee auteurs van zelfhulpboeken hun zakken vullen.

‘Dat weet ik niet.’ Hij moest stoppen vanwege het verkeer op El Paseo de la Castellana in Madrid. ‘Geen flauw idee, daar heb ik nooit over nagedacht. Mijn vrouw en ik spreken niet over dat soort dingen. We zijn gelukkig, dat is alles wat ik weet.’

Toen hij weer kon optrekken, probeerde hij, schijnbaar voor het eerst in zijn leven, de belangrijkste feiten in zijn liefdesleven te doorgronden. Hij was eerder getrouwd geweest, zijn vrouw was eerder getrouwd geweest en had twee kinderen uit haar eerste huwelijk. Beide huwelijken bleken een verschrikking. Wat ging er met die anderen niet goed dat nu wel goed ging? Ook dat wist hij niet. Op de radio hadden ze het over Catalonië en Spanje, of ze wel voor elkaar gemaakt waren. Dat er iets niet helemaal lekker zat, dat Catalonië zich niet happy voelde bij Spanje en Spanje evenmin een goede band met Catalonië had weten op te bouwen, was wel gebleken bij de jongste regionale verkiezingen in Catalonië. Die lieten een vijandigheid jegens Spanje zien die echter niet zo sterk was als werd gehoopt door die vreemde coalitie van eeuwig regerend rechts en republikeins links in Catalonië, die meer werd verenigd door een gemeenschappelijk gevoel dan door een programma.

De vraag “Hoe gaat het?” beantwoorden ze doorgaans met een nieuw rondje bier