Lebowksi | Amsterdam

Gestolen voorwerpen, een dikke pil met dagboekaantekeningen van de Amerikaanse tragikomische schrijver David Sedaris, is net verschenen, maar voor die paar lezers die niet in hun slaapzak voor de winkel lagen, een kleine appetizer. Alles komt voorbij, drugsverslaving, idiote baantjes, zijn inmiddels bekende neurotische familieleden, hijzelf en niet te vergeten het International House of Pancakes.

Niet lang nadat ik had besloten een boek met dagboekaantekeningen uit te brengen vond ik een biljet van 5 pond. Ik was afval aan het oprapen op een landweggetje in West Sussex toen ik het zag liggen, tussen een lege chipszak en een halfvol bierblikje met verdronken naaktslakken erin. Met de wisselkoers van dat moment was het briefje ongeveer 8,15 dollar waard, wat, zoals mijn moeder gezegd zou hebben, ‘niks was’. Een paar dagen later had ik in Londen afgesproken met mijn vriendin Pam. We hadden het over meevallertjes, en toen ik over het geld begon vroeg ze of ik het had uitgegeven.

‘Ja, natuurlijk,’ zei ik.

‘Als je in Engeland iets van waarde vindt en je houdt het, heet dat “gestolen voorwerpen”,’ vertelde ze. 
‘Je moet onderzoeken of het verloren of gestolen is, hoewel het in dit geval – 5 pond – natuurlijk geen probleem is.’

Heb je nog een appeltje te schillen met je stiefmoeder of de bedrijfsleider van de plek waar je tot gisteren hebt gewerkt? Laten we het er alsjeblieft over hebben!