360 Magazine | Amsterdam

Hoe zal Amsterdam er over vijftig jaar uitzien? Is het stratenplan de interface, bent u de cursor en komt de input via een smartphone?

Of voldoet Mokum juist aan het vleiende 
toekomstbeeld dat de Britse architect Jason Pomeroy van haar schetst: ‘Een intelligente stad die de technologische en economische stuwkracht van de overheid verenigt met de dynamiek van de burger en de maatschappelijke organisaties, waaraan dan factoren moeten worden toegevoegd als de cultuur, de publieke ruimte en het milieu’. Want volgens de Brit is in Amsterdam ‘de visie op de intelligente stad het breedst’. (Eerlijkheidshalve: hij noemt op dit punt in één adem ook Barcelona, twee steden die zich weinig raad weten met de als toeristen verklede vuurmieren.)

Geen buschauffeur, geen trambestuurder, geen vuilnismannen meer, geen files, geen nerveus, ongeduldig of kwaad getoeter, gesis, gescheld meer, geen orgeldraaiers

Maar wat is een intelligente stad, of zoals dat in het internationale jargon heet een ‘smart city’? In de dromen-met-open-ogen van architecten en stedenbouwkundigen verschijnt als antwoord op die vraag een stad die min of meer op de automatische piloot functioneert, dankzij de geweldige sprongen in de technologie en vooral in de informatica. Een stad waarin alle publieke functies – van het openbaar vervoer en het bevolkingsregister tot de vuilnisverwerking en de energievoorziening – zodanig zijn geprogrammeerd, op elkaar 
afgestemd en geautomatiseerd, dat we er geen omkijken meer naar hebben. Geen buschauffeur, geen trambestuurder, geen vuilnismannen meer, geen files, geen nerveus, ongeduldig of kwaad getoeter, gesis, gescheld meer, geen orgeldraaiers, postbestellers of pizzakoeriers, en stelt u zich toch voor, geen kastelein meer, want een pikketanussie kan straks alleen nog via een smartscherm worden besteld waarna 
hij vijf seconden later volautomatisch onder uw neus wordt geschoven. En na het cafébezoek stapt u dan met een gerust hart in uw zelfrijdende auto, die u – mits u in staat bent nog correct uw woonadres door te geven – tot aan uw huisdeur zal brengen. En o ja, de straatnamen verwijzen in de toekomst ook naar vrouwen en LBGT.

Zal het zo ver komen? Vast wel. En daar is niks op tegen, als het blindstaren op technologische speeltjes maar niet ten koste gaat van de leefbaarheid in een stad. Want alles 
overlaten aan ‘het internet der dingen’, die onderling een innige connectie onderhouden waarvan de mens wordt 
buitengesloten, mag niet de bedoeling zijn. Het zou trouwens niet verbazen als Amsterdammers er iets op vinden om hun intelligente stad te slim af te zijn.