Slate | Parijs

Eerst was er feodale seks, toen socialistische seks, maar ‘ben je de puberale zoektocht naar eenwording voorbij dan kom je uit bij sociaaldemocratische seks, die alles te maken heeft met de herwaardering van de clitoris’. Columniste Titiou Lecoq ziet een nieuwe verhouding tot het persoonlijk genot.

Nu je zelfs in gewone publieksfilm een puberorgie kunt tegenkomen, is het een terechte vraag: bestaat er nog zoiets als politieke incorrectheid in ons seksleven? Anale seks? Klaarkomen in het gezicht? Welnee. Niks bijzonders. Zolang het gaat om volwassenen die vrijwillig meedoen, zou ik niet weten welke seksuele handeling je nog politiek incorrect zou moeten noemen. Wij zitten nergens meer mee.

En toch zag ik laatst een seksscène die me echt schokte. Eerlijk, ik had niet gedacht dat het me nog kon overkomen. En het gebeurde niet in een X-video op Pornhub of YouPorn, categorie ‘hardcore’, maar gewoon in een aflevering van de Netflix-serie Love van Judd Apatow.

Daarin zie je twee hetero’s aan het begin van hun relatie, die met elkaar vrijen. Opeens vraagt de vrouw: ‘Vind je het erg als ik mijn vibrator pak?’ Haar partner is een beetje verrast, maar zegt dat het goed is. Zij haalt heel snel haar apparaat tevoorschijn, de man kijkt toe met een wanhopige, ontmoedigde blik. Hij begrijpt dat hij zich nooit zal kunnen meten met technische effectiviteit van het apparaat. De vrouw is alleen bezig met haar eigen orgasme en ziet niet hoe ellendig hij zich voelt. Dit was de meest politiek incorrecte seksscène die ik in lange tijd heb gezien, omdat hij een bijna politieke omwenteling aangeeft.

Feodale seks

Het is gemakkelijk genoeg om ook op seks politieke etiketten te plakken. Per slot gaat het om dezelfde dingen: ongelijke machtsverhoudingen, experimenteren met gelijkwaardigheid, pogingen om ieders belang te dienen. Zo kun je bedenken dat we eeuwen van feodale seks achter de rug hebben, waarin de man alleen uit was op zijn eigen bevrediging. De vrouw was zijn lijfeigene. In de twintigste eeuw kwam de communistische seks op. Die is al even dwingend, maar eist juist volmaakte gelijkheid en dus gelijktijdig klaarkomen. Dat is de seks van jonge, verliefde stelletjes, de dictatuur van het mythische orgasme, terwijl je elkaar diep in de ogen kijkt. (En net als het communistische ideaal bestaat dat niet.)

Maar de vorm van seks die het meest voorkomt in onze samenleving – of die in de media en de kunst het meest wordt afgebeeld, want de seksuele werkelijkheid blijft lastig te beoordelen – is socialistische seks. Ben je de puberale zoektocht naar eenwording eenmaal voorbij, dan kom je uit bij sociaaldemocratische seks, die alles te maken heeft met de herwaardering van de clitoris. Het vrouwelijk genot wordt opgeëist als een recht. Je kunt natuurlijk een eikel treffen, maar de meeste mannen willen zichzelf én hun partner laten klaarkomen.

De seksueel sociaaldemocratische heteroman denkt dat hij een missie heeft: haar laten klaarkomen, met welk middel dan ook. Pik, vinger, tong. Als de vrouw niet klaarkomt, ervaart hij dat als een mislukking. Wat erg zwaar kan zijn om elke keer weer mee te moeten maken en leidt tot nog een andere democratisering: die van het doen alsof. Denk eens aan mijn oma: het zou nooit in haar hoofd zijn opgekomen om te doen alsof. Zij wachtte gewoon tot het voorbij was.