360 Magazine | Amsterdam

Dat seksueel misbruik en seksuele intimidatie verwerpelijk zijn, daar is vrijwel iedereen het over eens. Maar helpt het om op Twitter actie te gaan voeren?

JA

De hashtag #MeToo laat zien hoe vaak aanranding voorkomt. ‘Als alle vrouwen die ooit aangerand of verkracht zijn hun status zouden veranderen in “me too”, zouden we pas een goed beeld van het probleem krijgen’, schreef actrice Alyssa Milano. En nu zijn ze overal op sociale media: vrouwen die ‘me too’ zeggen en vertellen over hun eerste aanranding, soms toen 
ze nog geen twaalf jaar oud waren. 
Sommigen reageren woedend op het nieuws over Weinstein, aan anderen vreet het. Elke dag wordt er meer ‘bekend’. Hoe meer blijkt dat anderen zich terdege van zijn gedrag bewust waren – zijn assistenten, grote sterren, kleine sterren – des te meer de schandaalpers het beschrijft als de fouten van één man. De tabloids noemen hem een beest of een monster, maar het nieuws staat doodleuk naast afbeeldingen van jonge, halfnaakte vrouwen.

Door wie zijn al die vrouwen die ‘ik ook’ zeggen eigenlijk aangerand? Niet door bekende mensen. 
Niemand die hun een Oscar beloofde. Geen grote, machtige mannen, maar doodgewone mannen met meer macht dan vrouwen. Genoeg macht om hun de mond te snoeren. Want 
zo werkt het in de wereld. Valt daar verandering in te brengen? Gebeurt er nu iets? Ik betwijfel het, maar het lijkt me wel duidelijk dat het tekort aan vrouwen achter de camera veel te maken heeft met de manier waarop ze worden geportretteerd als ze ervoor staan.

Er zijn mannen die de ogen er opeens voor openen omdat ze een dochter hebben. Er is Woody Allen, die de adoptiedochter van zijn ex-partner trouwde en nu opeens zo “verdrietig” is voor Harvey