360 Magazine | Amsterdam

360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

FILM – Noorse Carrie kan zonder varkensbloed

Romantische coming-of-agehorrorthriller

Is de eerste keer dat je verliefd wordt voor iedereen al intens en overweldigend, bij Thelma, protagonist van de gelijknamige Noorse Oscarkandidaat, gaat het moment gepaard met een epileptische aanval en een zwerm vogels 
die zich om beurten tegen het raam storten van de bibliotheek waar ze Anja, object van haar verliefdheid, voor het eerst ziet. Haast nog verontrustender is dat ze geen epilepsie lijkt te hebben, terwijl de aanvallen blijven komen.

Thelma blijkt over telekinetische, bovennatuurlijke krachten te beschikken, die, schrijft The Verge, zoals vaker in films symbool staan voor ‘de horror van de adolescentie’, die gekenmerkt wordt door ‘vreemde ontdekkingen (…) en de realisatie dat wie we in onze kindertijd zijn misschien niet is wie we altijd zijn’.

Bij de jonge Thelma – gespeeld door Eili Harboe, door de kranten unaniem geprezen voor haar rol – is die kindertijd nog zeer aanwezig, omdat haar streng gelovige ouders haar niet loslaten als ze in Oslo gaat studeren – en verontrustende beelden in de film bovendien traumatische gebeurtenissen in haar jeugd suggereren. Haar ouders volgen haar online, bellen haar ’s nachts. Haar eerste biertje biecht ze aan haar afkeurende vader op.

Deze mix van het kleine, persoonlijke drama 
en duistere, universele krachten maakt dat recensenten hun hoofd breken over het genre van deze vierde film van Joachim Trier (een ver familielid van Lars von Trier), wiens filmcarrière begon toen hij zijn eigen skatevideo’s ging produceren. ‘Telekinetisch drama is eng, sexy en cool’, kopt* The Guardian.* Vulture heeft het over ‘Bergmans remake van Carrie’. The New York Times verwoordt de verwarring misschien nog het mooist: ‘een coming-of-ageverhaal in de traditie van de Europese artfilm, die stevig flirt met het horrorgenre maar tegelijkertijd een 
liefdesverhaal is, een psychologische thriller, een bevrijdingsverhaal en een whodunit (en waarom). Bovenal speelt de film met female gothic, die zenuwslopende verhalen (…) waarin vrouwen tegelijkertijd slachtoffer en aanstichter zijn.’ Aftenposten looft de stoutmoedigheid waarmee Trier openlijk flirt met een genre dat zo weinig erkenning geniet (horror dus).

Maar anders dan bij Brian De Palma’s Carrie (1976), waarvan het DNA onmiskenbaar tot deze film is doorgedrongen, blijft de horror in Thelma op de achtergrond. Zoals The Telegraph het verwoordt: er is geen emmer vol varkensbloed voor nodig om in de sfeer te komen. Voor Slant Magazine zit de kracht van de film in het complexe, realistische karakter van de hoofdpersoon en vlakken de horrorelementen de tweede helft af tot een gesloten cirkel van actie en experiment die ‘mijlenver afstaat van het adembenemende, ontroerende begin vol mysterie en belofte’.

Thelma gaat begin december in première, en is vanwege de stroboscopische effecten niet geschikt voor mensen met epilepsie.