360 Magazine | Amsterdam

Deze week raakte de hoofdredactrice van uw lijfblad ongewild betrokken in wat je met een klein beetje fantasie en goede wil undercoverjournalistiek zou kunnen noemen.

Door een noodlottige stommiteit brak zij haar bovenarm. Noodlottig, omdat ze juist wilde laten zien dat de jaren helemaal niet tellen. Voor wat haar op haar zestiende moeiteloos lukte, draaide ze ook nu toch zeker haar hand niet om? Een stommiteit, om precies dezelfde reden. De humerus bleek niet bestand tegen deze bravoure en barstte in stukken op het harde asfalt. De ene journalist geeft zich uit voor Uber-chauffeur, de ander verkleedt zich als orthodoxe moslim, en zij trad toe tot een voor haar nieuwe wereld; die van mensen met een beperking. Een opmerkelijke gewaarwording. a. Je bent opeens een buitenstaander. b. Iedereen heeft twee jaloersmakend goed functionerende armen. En c. Mannen (het waren vrijwel alleen mannen, zusters) helpen je de jas in en houden de deur weer voor je open. Moge deze – en andere – hoffelijkheden het post-#MeToo-tijdperk overleven. Niet omdat iemand er recht op zou hebben, zelfs niet iemand met een beperking, maar omdat onze slordige samenlevingen wel wat elegantie kunnen gebruiken.

Als deze rokende vulkaan toch eens mocht leiden tot een waarachtige cultuuromslag…