360 Magazine | Amsterdam

360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

FILM – De slechtste film 
aller tijden

James Franco maakt remake van The Room

Wie een film maakt over het maken van een film, moet oppassen: het is allemaal al een keer gedaan. Ook wanneer de regisseur het maken van een uitgesproken beroerde film als uitgangspunt neemt. Zo kwam Tim Burton in 1994 met Ed Wood over een waardeloze regisseur, met Johnny Depp in een glansrijke hoofdrol.

Het weerhield James Franco er niet van om zijn film The Disaster Artist te baseren op The Room van Tommy Wiseau uit 2003. Die gaat door voor de ‘Citizen Kane’ of zelfs ‘disasterpiece’ onder de slechtste films ooit gemaakt.

Afgaand op de reacties in internationale filmpers hoeft Franco zich geen zorgen te maken. Hij ligt zelfs in de race voor een Oscarnominatie, voor zowel regie als hoofdrol. In september won hij alvast de prijs voor de beste film op het Filmfestival in San Sebastian. Al vroeg filmcriticus Luis Martínez zich in El Mundo wel af of de jury onder voorzitterschap van John Malkovich niet te gemakkelijk was gezwicht voor de smaak en de honger van het grote publiek. Toch vond Martínez The Disaster Artist ‘vanaf het eerste shot een feest om naar te kijken’.

Volgens Manohla Dargis in The New York Times is het knappe van de film dat Franco de verleiding weerstaat om de draak te steken met regisseur Wiseau: ‘Hij laat hem in zijn waarde als artiest, als selfmade man die zijn artistieke ambities najaagt.’

Ook Jacob Hall heeft grote waardering voor de film, zo schrijft hij voor Slash Film Movie Blog: ‘Geen ironie, geen verachting. Maar juist heel grappig. James en zijn broer Dave Franco komen zo overtuigend en tegelijkertijd zo sympathiek over als incompetente acteurs dat je geneigd bent hen hartstochtelijk aan te moedigen en toe te juichen.’

In The Guardian kan Benjamin Lee The Disaster Artist niet los zien van de provocaties van Franco aan het adres van de filmkritiek en de zogenaamde goede smaak. ‘Door zelf zo vaak te benadrukken hoeveel kwaliteiten hij in huis heeft, is de verleiding groot zijn talent als acteur te vergeten. Maar in deze film is hij duizelingwekkend goed.’