El Universal  | Mexico-Stad

Over Andrés Manuel López Obrador, koploper in de Mexicaanse presidentsverkiezingen, zijn in campagnetijd allerlei absurditeiten gezegd en geschreven. Ja, ook dat hij de nieuwe Leon Trotski is.

In juni 2006 schreef Enrique Krauze [historicus en opinieleider] een artikel onder de titel ‘De 
tropische Messias’, waarin hij de aanhangers van presidentskandidaat Andrés Manuel López Obrador te kijk zette als een stelletje onnozele fanaten en López Obrador zelf als een autocratische leider die weleens een poging zou kunnen wagen ‘in één klap of geleidelijk aan alle democratische mechanismen, waaronder de bepaling dat een president niet herkozen kan worden, overboord te zetten’. Sindsdien hebben opiniemakers en journalisten allerlei absurditeiten over AMLO bij elkaar gepend, die de moeite waard zijn eens op een rijtje te zetten.

Ricardo Alemán schreef recentelijk in Milenio dat AMLO met zijn voorstel om van de luchtmachtbasis Santa Lucía een vliegveld voor de burgerluchtvaart 
te maken, stiekem de bedoeling had de macht van de militairen te ondermijnen en zo zijn handen vrij te hebben om van Mexico een dictatuur à la Cuba of Venezuela te maken. Juan Ignacio Zavala van El Financiero schreef met betrekking tot datzelfde vliegveld dat López Obrador zich daar juist tegen verzette omdat hij, net als Donald Trump, op 
wie hij volgens Zavala zoveel lijkt, ‘bang is voor het buitenland’ en ‘onze grenzen wil afsluiten met prikkeldraad’.

Carlos Alazraki verblijdt ons in La Razón met epistolaire hoogstandjes in een van zijn ‘Brieven aan López Obrador’: ‘Dat gelul over de tijger die los zal zijn of “wat het volk beslist”, is heel kwalijk (…) dat wijst erop dat je het instituut van president niet waardig zult zijn,’ schrijft hij in zijn missive. Volgens Pablo Hiriart (El Fianciero) hebben AMLO c.s. ‘ideologische banden met en politieke sympathie voor’ het regime van Noord-Korea: ‘Ze staan aan de kant van Kim Jong-un. Ze doen er niet geheimzinnig over (…) Ze zijn zijn “vrienden” en zij zullen de nieuwe vrienden van Mexico worden als hij tot president wordt gekozen,’ aldus zijn apodictisch oordeel.

De meest buitenissige vergelijking tussen AMLO en andere wereldleiders in de geschiedenis komt uit 
de fantasiekoker van de schrijver Francisco Martín Moreno, die AMLO gelijkstelt aan Mussolini, omdat hij zichzelf als ‘niet klein te krijgen’ aanprijst en zich presenteert als ‘übermensch’. In een ander artikel in El Universal schrijft hij dat AMLO ‘door Poetin (jawel, door Poetin) is uitgekozen om hem in Los Pinos 
[de ambtswoning van de Mexicaanse president] te helpen’. Daarom zullen de Russen een cyberaanval op Mexico uitvoeren, ‘om de Mexicaanse kiezers in verwarring te brengen en hen met een president op te zadelen die het best in hun straatje te pas komt’.

Schrikbewind

Maar het verst gaat Raymundo Riva Palacio [vooraanstaand journalist bij El Financiero], die AMLO in 2006 omschreef als ‘de Mexicaanse kruising tussen Robespierre en Danton’. Met de eerste heeft hij zijn ‘radicalisme’ en zijn ‘oratorische gaven’ gemeen, en met de tweede het feit dat hij ‘een schrikbewind’ 
vestigt en zich heeft ontpopt als een ‘sloper’ van de instituties der republiek.

Als het om vergelijken gaat, weet onze ‘commentocratie’ ons steeds weer te verrassen. Vooral vindingrijk is Jorge G. Castañeda, die in dezelfde krant AMLO vanwege zijn bewondering voor Ortiz Mena gelijkstelt met niemand minder dan Augusto Pinochet. 
Of neem Rubén Cortés, die hem in La Razón vergeleek met Leon Trotski.

Onze opiniemakers grossieren in gratuite beschuldigingen. Een van hen schreef in het tijdschrift Reforma dat AMLO deel uitmaakt van een linkse stroming die ‘alle vormen van strijd’ voorstaat (waarmee wordt geïnsinueerd dat hij ook voor het gebruik van geweld is). Of neem Denise Dresser, die zei dat AMLO een ‘vrijbrief voor geweld’ uitgaf en ‘agressie tolereerde’.

Maar van al deze pennenvoerders spannen deze twee voor mij de kroon: Francisco Martín Moreno en Ana Paula Ordorica [beiden politiek analist]. In tegenstelling tot 
de anderen doen zij geen moeite hun AMLO-fobie – het klassevooroordeel – 
te verhullen. Nee, daar gaan ze zelfs prat op: Martín Moreno wanneer hij zegt dat AMLO een ‘populistische stuntman’ is die ‘mensen van wie hij weet dat het idioten zijn valse ideeën aanpraat’ en Ordorica wanneer ze zegt dat de aanhangers van AMLO alleen maar een ‘zootje analfabeten’ zijn. Aan de vruchten kent men de boom en aan 
de woorden de pennenvoerder.