Le Temps / Le Monde / 360

De Franse president Macron gaat mobieltjes op scholen verbieden. Een voorbeeld om na te volgen voor andere landen?

NEE

Ik snap dat er goede redenen zijn om mobiele telefoons in de klas te verbieden. Zojuist is er een wetsvoorstel aangenomen van de populaire Franse minister van Onderwijs Jean-Michel Blanquer dat dit beoogt [het moet wel nog worden goedgekeurd door de senaat]. Blanquer is er een van de oude stempel. Hij heeft iets van een schoolmeester uit een roman van Marcel Pagnol; je ruikt het bordkrijt en hoort de krekels buiten tjilpen.

Het is vast niet makkelijk om als leraar je leerlingen op hun mobieltjes te zien roffelen, terwijl ze af en toe luid in lachen uitbarsten. Voor de leraar is dat even afleidend als voor de leerling. En nadat de schurken hun telefoon weer in hun broekzak hebben gestopt, duurt het nog negen minuten voordat hun hersenen zich weer volledig concentreren op wat er buiten de virtuele wereld gebeurt. Ook in Zwitserland ligt een mobieltjesverbod op de loer, maar hier beslissen de kantons erover. Op veel lagere en middelbare scholen zijn ze al verboden. De stad Fribourg heeft het zelfs al opgenomen in de lokale onderwijswet.

Maar als je rekent dat 99 procent van de Zwitserse twaalf- tot negentienjarigen een mobiele telefoon heeft en dat ze er gemiddeld drie à vier uur per dag mee in de weer zijn, lijkt het een illusie om ze simsalabim weg te toveren. Moeten leraren voor smartphonepolitie gaan spelen? Ze elke ochtend verzamelen, in beslag nemen, tassen doorzoeken? Of moeten scholen hun wifi uitzetten, apparatuur installeren die digitale signalen verstoort?

Ik had het vreselijk gevonden als ik mijn mobiel niet op school had mogen gebruiken! Ik had geprobeerd onder dat verbod uit te komen