NewsDay  | Harare

Zimbabwe heeft een nieuwe regering gekozen, na 38 jaar door Robert Mugabe te zijn geleid. Emmerson Mnangagwa wacht de herculestaak de economie uit het slop te trekken.

Er is veel gebeurd sinds de parlements- en presidentsverkiezingen van 30 juli – begrijpelijke én onbegrijpelijke dingen – maar dat de overwinning van Emmerson Mnangagwa omstreden is, staat als een paal boven water. Het is natuurlijk onbestaanbaar dat oppositieleider Nelson Chamisa van de MDC Alliance bij de parlementsverkiezingen in de provincie Masvingo, bijvoorbeeld, nauwelijks stemmen binnenhaalde, terwijl op diezelfde dag bij de presidentsverkiezingen in diezelfde provincie massaal op hem werd gestemd. Ieder weldenkend mens begrijpt dat zulke uitkomsten de wil van het volk niet representeren. Met name op het platteland, waar sprake was van veel intimidatie, waart de geest van oud-president Robert Mugabe nog rond, tot afgrijzen van velen die op verandering hadden gehoopt.

Er waren simpelweg te veel misstanden. Hoe kan het dat bij een stembureau met 611 geregistreerde kiezers tegen het middaguur al 992 stemmen waren uitgebracht, zoals het geval was in Norton? De waslijst aan onregelmatigheden die Mnangagwa op de troon hebben geholpen is schier eindeloos. Het spreekt voor zich dat de Zimbabwaanse kiescommissie (ZEC) voor altijd haar geloofwaardigheid heeft verloren.

Herculestaak

Hoe dan ook, feit blijft dat de nieuwe regering de herculestaak wacht de economie uit het slop te trekken. Sinds de eeuwwisseling heeft de ZANU-PF met partijleider Robert Mugabe de macht weten te behouden, en al die tijd was de economie het ondergeschoven kind. Mugabe weet als geen ander dat de verkiezingen winnen en de economie op orde krijgen twee heel verschillende zaken zijn. Nu het stof is neergedaald maken de Zimbabwanen zich op voor nog eens vijf jaar zuchten onder het beleid van de ZANU-PF. Zal de regeringspartij ditmaal banen creëren? Zal de huidige ZANU-PF de zieltogende industrie nieuw leven inblazen? Het merendeel van de bevolking heeft het vertrouwen verloren dat de regeringspartij de economische malaise waar het land al decennia mee kampt, te lijf zal gaan. ZANU-PF-aanhangers kunnen juichen wat ze willen en blijven afgeven op de oppositie, maar de harde waarheid is dat de verkiezingen winnen geen doel op zich is: de economie moet op de been geholpen en internationale betrekkingen moeten worden hersteld. In mijn ogen zal de – al dan niet frauduleuze – overwinning van de ZANU-PF zich niet in een beter Zimbabwe vertalen. Ik zie geen reden waarom men zich tegen Mnangagwa of Obert Mpofu zou keren. Het gaat niet zozeer om politieke figuren; waar het de Zimbabwanen om gaat, is de honger en de werkloosheid. Ze willen bevrijd worden van het juk van de slavernij in andere landen. Ze willen hun waardigheid terug. Als de regering-Mnangagwa de gekrenkte trots kan herstellen, zullen de mensen dankbaar zijn. Als deze regering orde op zaken stelt, zullen de stedelijke protesten tegen Mnangagwa en consorten al snel verstommen.

De ZANU-PF moet zich goed realiseren dat zolang Zimbabwe als pariastaat wordt gezien, het land internationale sancties boven het hoofd hangen. Een verkiezingszege is een lege huls als we ons ten overstaan van de wereld voor schut blijven zetten. Mnangagwa moet begrijpen dat de economie, alle euforie ten spijt, aangezwengeld moet worden. Het is van het grootste belang dat Mnangagwa, als economisch herstel hem aan het hart gaat, de hand uitsteekt. De ZANU-PF kan het niet alleen, ze zullen de oppositie nodig hebben. Politiek en economie zijn twee verschillende zaken. Politiek bedrijven vereist niet per se een goed stel hersens, maar de economie op orde krijgen wel.

Tussen ‘heersen’ en ‘leiden’ gaapt een brede kloof. Je kunt simpelweg over mensen heersen door met een pistool te zwaaien, maar als leider heb je meer nodig dan een ijzeren vuist. Je moet nationale aangelegenheden zodanig aanpakken dat mensen bereid zijn je te volgen.

De boodschap aan de ZANU-PF luidt dus dat als zij het landsbelang werkelijk hoog in het vaandel heeft, zij de economie uit het slop moet trekken. Mensen kunnen nog zo hard juichen dat Mnangagwa hun leider is, maar uiteindelijk is de economie het enige wat telt. We moeten ons uit het politieke moeras bevrijden om de economie te redden.