The Economist   | Londen

Het overgrote deel van de Britse moslims woont nog steeds in de grote steden. Maar een kleine groep pioniers verspreidt zich verder over het land.

De nieuwste moskee van Engeland heeft een minaret noch een koepeldak. Alleen de halve maan boven het hek en de berg schoenen voor de deur vormen een indicatie dat dit huis anders is dan de belendende huizen. Toch weten gelovigen en nieuwsgierige dorpelingen die een kijkje willen nemen bij het eerste vrijdaggebed – vlak voor de heilige maand van de ramadan – feilloos waar ze moeten zijn. Nieuws verspreidt zich snel op het Isle of Lewis, een winderige Schotse rotsformatie met 21 duizend inwoners, dat al sinds jaar en dag tweed en ruige, evangelische christenen voortbrengt. De pakweg zestig moslims die op het eiland wonen zitten in kleermakerszit op het tapijt, 
met hun gezicht naar de zee en naar Mekka, dat zo’n vijfenhalfduizend kilometer verderop ligt. Aihtsham Rashid, een zakenman uit Leeds die geld bijeen heeft gebracht voor de moskee, verwelkomt de aanwezigen: ‘Er is voor iedereen genoeg Irn-Bru [spreek uit Iron Brew, een Schotse frisdrank].’

De overgrote meerderheid van de 2,8 miljoen Britse moslims woont in de stad; de helft daarvan in Londen, Birmingham en Bradford. In 4781 van de ongeveer 11.000 gemeenten van Engeland en Wales daarentegen noemde bij de meest recente volkstelling niemand zich moslim. In 1130 gemeenten woonde slechts één moslim. Maar in de loop der tijd hebben moslims zich mondjesmaat over het land verspreid. Bradford, dat inmiddels voor een kwart uit moslims bestaat, kreeg pas in 1960 een moskee. Nu zijn er waarschijnlijk zo’n 2000 moskeeën in Engeland, van 
Yeovil tot aan Inverness. Bij de volkstelling zijn op de Scilly Isles drie moslims geregistreerd. ‘We duiken overal op,’ zegt Lufti Radwan, een moslimboer uit Oxfordshire.

Aihtsham Rashid (midden) praat met buurtbewoners bij de opening van de moskee op het Isle of Lewis. – © Getty Images