The Atlantic | Washington D.C.

Wil de samenleving een weg vinden naar een post-#MeToo-toekomst, dan 
moeten we zorgen voor een cultuur waarin empathie, communicatie, zorgzaamheid en samenwerking genderneutraal zijn. Een cultuur waarin er nooit meer een punt van wordt gemaakt als een jongentje liever een jurk aantrekt.

Achteraf gezien was onze zoon zich al een tijdje bezig voor te bereiden om in een jurk naar school te gaan. In het weekend en na schooltijd liep hij al maandenlang in een jurk rond 
of in zijn paars-met-groene zeemeerminnenpakje. Daarna ging hij ook slapen met in plaats van een pyjama een jurkje aan, dat hij dan na het ontbijt weer uitdeed. Uiteindelijk keek hij me op een ochtend aan toen ik hem een schone broek en T-shirt bracht en zei: ‘Ik ben al aangekleed.’

Hij zat op de bank in een grijs katoenen zomerjurkje waarop eenhoorns met grote ogen en regenboogkleurige manen stonden. Hij had erin geslapen en 
ik stel me voor dat hij in zijn dromen op een podium had gestaan en inspirerende toespraken had gehouden voor een publiek dat alleen uit hemzelf bestond. Toen hij wakker was geworden, was hij zover.

Hij liep het stukje over straat naar school met verende tred, zijn borst trots vooruit. ‘Mijn vrienden zullen wel zeggen dat jongens geen jurk horen te dragen,’ zei hij achteloos over zijn schouder tegen me. ‘Misschien wel,’ stemde ik in. ‘Dan zeg je maar gewoon dat jij je lekker voelt zo, en dat is het enige wat telt.’

Toen hij zijn klas binnenging, was er natuurlijk een kind dat onmiddellijk riep: ‘Waarom heb je een jurk aan? Jurken zijn voor meisjes.’ Een leerkracht snoerde het kind snel en vriendelijk de mond en gaf mijn zoon een stevige knuffel. Hij zag er niet onzeker uit, keek niet om naar mij, dus ging ik de klas uit en propte voor de zekerheid een T-shirt in zijn kastje, voor het geval zijn zelfvertrouwen het liet afweten.

© Getty