New Statesman   | Londen  

Labourleider Jeremy Corbyn ligt permanent onder vuur, in Westminster en in de media. Maar zijn aanhangers blijven hem trouw. Is een brug tussen die twee werelden denkbaar?

‘Hij is er! Hij is er!’ Een meisje van niet ouder dan zes staat met wapperende handjes te stuiteren van opwinding. Ze heeft bijna een half uur moeten wachten en kan haar ogen niet geloven. Haar moeder, die achter haar een oogje op haar houdt, kijkt met een flauwe glimlach op het gezicht toe. Het meisje pogoot in de richting van de looproute van haar idool. Hij gaat op zijn hurken zitten, maakt een paar grapjes en stopt het madeliefje dat ze hem geeft in zijn borstzak. Dan loopt hij met grote passen naar het podium, klopt hier en daar iemand joviaal op de schouders, schudt handen. Het is een en al gejuich en gefluit; alleen honden kunnen het gillende meisje nog horen, dat zowat stuiptrekt van blijdschap.

Het is het soort reactie waar een boyband in een lokale platenzaak op zou mogen rekenen of, meer van deze tijd, een jonge YouTuber. Maar de opwinding en adoratie vallen een heel andere pin-up toe: Jeremy Corbyn. Het is diploma-uitreikingsdag en samen 
met vierhonderd anderen zit ik verwachtingsvol op hem te wachten in een aula aan de rand van Mansfield, 
de mijnbouwstad in Nottinghamshire waar de Conservatieve Partij eind juni voor het eerst in de geschiedenis won. De Labourleider is ernaar afgereisd om de stad terug te veroveren. Niemand in de zaal twijfelt eraan of hij daartoe in staat is.

Maar buiten de aula is het een heel ander verhaal. Het tumult over het antisemitisme in de Labourpartij duurt voort. Als parlementair journalist valt het me op dat Corbyn in twee universums leeft. In de wereld van Westminster, waar journalisten lastige vragen stellen en waar benauwende politieke mores heersen, wordt hij door beschuldigingen achtervolgd en door partijgenoten geminacht en gewantrouwd. Zelfs zijn assistenten erkennen dat hij zich maar zelden op zijn gemak lijkt te voelen, voor de camera lichtgeraakt en prikkelbaar overkomt en gespannen is wanneer hij in het Huis van Afgevaardigden het woord voert. Voor de meesten die de Labourleider uit hoofde van hun beroep volgen, is Westminster een tweede huiskamer. De verachting voor Corbyn is er nog steeds bijna unaniem, ook al ontwijkt hij elke valkuil.

Waar is Jeremy Corbyn?

Slechts weinig parlementair journalisten hebben zo veel tijd in Corbyns andere universum doorgebracht als ik de afgelopen maand: een volle week. Broodschrijvers en Corbyn-sceptici in Westminster stellen vaak de vraag: ‘Waar is Jeremy Corbyn?’ Het is een beetje een grap met een baard geworden, maar ze hebben gelijk als ze zeggen dat hij niet ‘in de arena staat’, of beter: hún arena. En laat dat nou 
precies zijn wat Labour wil. Volgens 
de partij is het niet de Corbyn-van-Westminster die zetels zoals die van Mansfield terugwint, maar de Corbyn-die-altijd-onderweg-is.

Sinds zijn onwaarschijnlijke verkiezing tot Labourleider gaat Corbyn elk jaar in juli en augustus op tournee om trouwe leden én potentiële bekeerlingen op bijeenkomsten in de provincie toe te spreken. In 2015 en 2016 zocht hij draagvlak voor zijn leiderschapscampagnes. In 2017, nadat hij Theresa May bij de verkiezingen in juni had vernederd, was het een soort overwinningstournee. Dit jaar ging hij naar ‘zwevende’ kiesdistricten in de Engelse Midlands en in Schotland die op 
dit moment in handen zijn van de Conservatieven. Zijn partij heeft in beide regio’s een overwinning nodig om hem in Downing Street te krijgen.

Corbyns tegenstanders binnen de partij doen de bijeenkomsten onder elkaar af als het symptoom van een persoonlijkheidscultus. Ze zeggen dat hun leider preekt voor eigen parochie. Maar zijn team ziet dat anders. Labour maakt zich niet langer, zoals een van hen het formuleert, ‘druk over wat de adjunct-hoofdredacteur van de politieke redactie van de Telegraph vindt’. De partij richt zich daarentegen op leden overal in het land.

De tournee van afgelopen zomer was veel gerichter en soberder dan die in voorgaande jaren, althans wat betreft de manier waarop deze door de spindoctors van de Labourpartij aan de media werd gepresenteerd. Ze voerde langs districten waar Labour zetels moet zien te winnen als Corbyn 
premier wil worden: Broxtowe, Corby, Walsall North, Telford, Stoke-on-Trent South, Mansfield.