360 Magazine

Kroonprins Mohammed bin Salman, ook wel MBS genoemd, trad toe tot de club van sterke mannen toen hij niet langer 
de schijn van prinselijke consensus ophield en openlijk 
verklaarde van plan te zijn de hervormingen in Saoedi-Arabië meer vaart te geven.

Een wassen neus, blijkt nu, zoals zoveel van wat de pr-machine rond Bin Salman uitkraamt. Hij zou corruptie en zelfverrijking willen aanpakken, maar koopt 
een jacht, een chateau in Frankrijk waarvan de muren met bladgoud zijn behangen, en o ja, ook nog het duurste doek van Leonardo da Vinci, Salvator Mundi, voor een slordige 450 miljoen dollar.

Wat is het toch met die sterke mannen die in wezen helemaal geen sterke mannen zijn, maar machtswellustelingen die 
niet geloven in de moeizaam verworven burgerlijke vrijheden van de liberale democratie?

De club heeft er trouwens net weer een erelid bij, de voormalige legerkapitein Jair Messias (sic) Bolsonaro, die zich presenteert als de sterke man waar Brazilië op zat te wachten. Hij kwam moeiteloos door de ballotage en doet zich net als zijn ambtgenoten Trump, Poetin, Duterte, Erdogan, Salvini en Orbán voor als doodgewone jongen die met lekker veel geweld een einde zal maken aan al die linkse elitaire retoriek. Omdat zij namelijk dicht bij de kiezer staan, omdat ze de etiquette van de politiek aan hun laars
lappen, grove taal durven uitslaan en zich daarvoor voortdurend op de 
eigen schouder slaan. Omdat ze maatregelen durven nemen die hun positie boven op de apenrots in stand houdt.

Zien kiezers dan niet wat er gebeurt wanneer persoonlijkheid en beleid samensmelten tot één?

Wie weet rekent Bolsonaro op het kortetermijngeheugen van de Braziliaan of op een gebrek aan historisch besef van kiezers, wanneer hij openlijk zijn bewondering toont voor Carlos Brilhante Ustra, een kolonel die in de jaren zeventig aan het hoofd van een militair marteleskader stond.

Is dat sterk?

Zien kiezers dan niet wat er gebeurt wanneer persoonlijkheid en beleid samensmelten tot één? Of wanneer, zoals in het geval van MBS, elke roep om verandering die niet het persoonlijke stempel van de kroonprins draagt, wordt gezien als een subversieve daad? Wanneer critici beschouwd worden als verraders? Zoals de ongelukkige Jamal Khashoggi moest ontdekken, is er in het vocabulaire van de ‘sterke man’ geen ruimte voor nuance, voor twijfel. En daarom is hij niet sterk maar zwak. Het zou pas van overwicht getuigen als al die zogenaamde sterke mannen hun sterke handen ineensloegen en niet alleen bezig blijven hun eigen invloedssfeer uit te breiden, maar werkelijk investeren in een betere wereld voor iedereen.

Auteur: Katrien Gottlieb
[email protected]