360 | Amsterdam

360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

© Wikimedia

LITERATUUR | De dierlijke neigingen van David Garnett

Een literair meester met grootheidswaanzin

De Britse auteur, boekhandelaar en herder David Garnett (1892-1981) was woedend toen hij de biografie van zijn vriend en eenmalige minnaar Lytton Strachey las, waarin diens affaires met mannen voor het eerst aan bod kwamen. Hij redeneerde dat biografen zich niet met het liefdesleven van hun onderwerp mochten bezighouden. ‘Misschien,’ speculeert The Daily Telegraph, ‘was hij bij voorbaat nerveus over zijn eigen biografie.’ Het waren onder andere de vele affaires die hem tot zo’n prominent lid van de Britse Bloomsbury Group maakten, waar onder andere Woolf, Keynes, Forster en ook Lytton Strachey toe behoorden.

Zijn narcisme blijkt volgens The Guardian onder andere uit een dagboekfragment waarin hij vertelt niet te snappen dat zijn eerdere echtgenote, Rachel Marshall, ongelukkig is: ‘Ze heeft vier prachtige kinderen,’ citeert de krant, ‘een huis waar ze van houdt en geen geldzorgen, en toch is ze er slecht aan toe. (…) Dat [Garnett]’ – die bijvoorbeeld een roman met Marshalls houtsneden erin opdroeg aan twee van zijn minnaressen – ‘iets te maken kon hebben met haar ongeluk, leek niet bij hem op te komen.’

In de jaren twintig en dertig publiceerde hij 
zes romans die stuk voor stuk lovend werden 
ontvangen, waaronder 
A Man in the Zoo (Een man in de dierentuin), dat deze maand bij Cossee verschijnt in een vertaling van Irwan Droog. T.S. Eliot schreef in Times Literary Supplement dat Garnett ‘er bovenal op uit [is] het wonderbaarlijke verhaal nieuw leven in te blazen’. Zo laat de hoofdpersoon van de genoemde roman zich in een kooi opsluiten. Typerend voor Garnetts stijl is volgens de literaire meester dat het verhaal geen enkele moralistische betekenis heeft.

De enige reden voor de hoofdpersoon om zich naast de apen tentoon te stellen – behalve dat zijn geliefde hem er onbedoeld toe aan heeft gespoord – is dat mensen ook dieren zijn. Volgens zijn biograaf Sarah Knights sluit zulk gedrag, enigszins paradoxaal, aan bij Garnetts grootheidswaanzin. Hij zou hebben geloofd dat ‘hij anders was dan andere mensen en zich niet hoefde te houden aan de regels die voor hen golden’. (Ook Garnetts liefdesleven komt in de biografie uitgebreid aan bod.)