Harper’s   | New York  

Vlak voor zijn nieuwe roman Serotonine begin januari uitkwam, schreef de Franse schrijver Michel Houellebecq in Harper’s een lofzang op Donald Trump. Een greep uit de provocaties.

De informatie waarmee uitgever Flammarion op 12 december kwam, was 
summier: de volgende roman van Michel Houellebecq, die op 4 januari zou verschijnen, zou Serotonine heten. Dat was niet veel, maar omdat het om een van de bekendste – en meest controversiële – Franse schrijvers ging werd de informatie natuurlijk toch overal opgepikt. En in diezelfde week zette het Amerikaanse maandblad Harper’s (bekend omdat het sinds zijn oprichting in 1850 de grootste schrijvers heeft gepubliceerd) een artikel van de hand van diezelfde Houellebecq online.

Onder de kop ‘Donald Trump is 
een goede president’ geeft Michel Houellebecq hierin een provocerende visie op de wereld en de internationale verhoudingen, en media over de hele wereld hebben daar aandacht aan besteed. ‘In afwachting van zijn nieuwe roman serveert Michel Houellebecq ons alvast het voorgerecht,’ was het commentaar van de rechtse Italiaanse krant Il Giornale, terwijl de Amerikaanse editie van The Spectator (de bijbel van de Britse conservatieven) Houellebecq looft als ‘ongetwijfeld de grootste Franse intellectueel van onze tijd’ – die ‘op zijn manier Trumpist’ zou zijn geworden.

Een selectie

Het Amerikaanse isolationisme? Goed nieuws voor de wereld
De Verenigde Staten zijn niet meer de grootste wereldmacht,’ constateert de schrijver die in 2010 de Prix Goncourt kreeg voor De kaart en het gebied. In zijn ogen is dat ‘heel goed nieuws voor de rest van de wereld’: ‘De Amerikanen laten ons met rust. De Amerikanen laten ons onze gang gaan,’ meldt de schrijver verheugd. Hij geeft wel toe dat er ‘enige overdrijving’ in dat oordeel zit. ‘We moeten natuurlijk nog steeds wel een minimale belangstelling opbrengen voor het Amerikaanse politieke leven.

De Verenigde Staten zijn nog steeds de grootste militaire macht ter wereld en ze hebben helaas geen eind gemaakt aan hun gewoonte om buiten hun eigen landsgrenzen te interveniëren.’ Maar als we de auteur van Elementaire deeltjes (1998) en Onderworpen (2015) moeten geloven, moeten we er zelfs aan twijfelen of de Amerikaanse deelname aan de Tweede Wereldoorlog 
wel zo goed heeft gewerkt (‘de laatste interventie die moreel onomstreden 
en militair een overwinning was’):

‘Wat zou er gebeurd zijn als de Verenigde Staten niet aan de oorlog waren gaan meedoen (een tamelijk onaangenaam alternatief scenario)? Er bestaat geen twijfel over dat het lot van Azië er dan heel anders uit had gezien. Dat 
van Europa ook, maar waarschijnlijk 
in mindere mate. Hitler zou toch wel hebben verloren. Waarschijnlijk zou Stalin tot Cherbourg gekomen zijn. Enkele Europese landen die nu zijn ontkomen aan de beproeving van het communisme, hadden die dan wel moeten ondergaan.’