The Sunday Telegraph  / The Straits Times / 360

Voorstanders van een ‘no deal-brexit’ geloven dat Groot-Brittannië na het verlaten van de EU tot een waar economisch paradijs zal uitgroeien, waar de voormalige Britse kolonie Singapore model voor staat.

JA

Tweehonderd jaar geleden landde de charmante, levendige en visionaire luitenant-gouverneur Stamford Raffles op het Saint John’s-eiland in Singapore. Hij besloot het van de lokale sultan te kopen en er een handelspost te vestigen. In 1823 decreteerde hij dat ‘de haven van Singapore een vrijhaven is, waar schepen en vaartuigen uit alle landen, zonder onderscheid, vrijelijk handel kunnen drijven’.

Dankzij deze onvoorwaardelijke vrijhandel, die recht indruiste tegen het mercantilisme van Raffles’ tijd, werd Singapore buitengewoon welvarend. Er zijn nu 5,6 miljoen Singaporezen, die het op zeven na hoogste bbp per hoofd van de bevolking van de wereld genieten. Singapore is niet bepaald rijk aan olie of diamanten. Integendeel: het moet bijna alles importeren – voedsel, elektriciteit, drinkwater. Welke alchemie was er nodig om de dampende mangrovemoerassen om te vormen tot glanzende wolkenkrabbers?

Deels heeft Singapore zijn succes te danken aan Britse instituties als privébezit, betrouwbare contracten, vrijhandel en rechts-zekerheid. Maar dat is hooguit een deel van het verhaal, want de werkelijk miraculeuze fase in de ontwikkeling van Singapore begon pas na de onafhankelijkheid.

Het land heeft hierdoor nog steeds een lage werkeloosheid en hoge lonen