Dagens Nyheter  | Stockholm

Wat gebeurt er met het nageslacht van de Zweedse jihadisten die in Syrië zijn gearresteerd? Dat verdient beter dan de ballingschap of de gevangenis die hun ouders in het vooruitzicht is gesteld, vindt deze commentator.

Ja, hoor, het is zover: Islamitische Staat legt het loodje. Rest een onmogelijke missie, namelijk het opvangen van de buitenlandse strijders die terug willen naar hun land van herkomst. Al laten sommigen het hoofd hangen, velen hebben nog niets van hun fanatisme verloren, en hun wrok en haat jegens de liberale democratie waaraan ze alles te danken hebben is alleen maar vertienvoudigd.

Sommigen zijn zodanig gehersenspoeld dat ze nog steeds geloven dat ze naar het paradijs zullen gaan. Neem alleen maar het geval van het Zweedse IS-lid Lisa Andersson, die zich schuldig heeft gemaakt aan gruweldaden en uiteindelijk door de Koerden is gearresteerd en geïnterneerd in een kamp. 
Ze klaagt dat ze haar gezicht niet kan ontbloten zonder te worden mishandeld door de andere IS-vrouwen die 
in het kamp worden vastgehouden. Met andere woorden: mevrouw vindt dat ze zoiets niet verdient.


Onmogelijke missie. Als je dit soort getuigenverklaringen leest, kom je in de verleiding het Oude Testament 
erbij te halen en haar hetzelfde lot toe te wensen als de slachtoffers van de terroristische groepering. Waarom zou Zweden ook maar een vinger voor haar moeten uitsteken?

Verscheur haar paspoort! Laat IS doodvallen! Sommigen vinden zelfs dat je alleen de kinderen van de slachtoffers moet helpen, en niet die van de moordenaars; zij 
vinden de kleine Jezidi’s meer waard dan het ‘jihadistengebroed dat is geworpen door de teven van IS’. Men laaft zich aan de oerzonde. Maar dit soort redeneringen onttrekt zich 
volledig aan de realiteit.

Je moet de terroristen niet straffen door hun kinderen bewust te laten lijden