Daraj | Libanon

In Iran is de revolutie synoniem aan vrouwen. Ze zijn woedend en ontembaar, en staan zij aan zij in hun strijd tegen onderdrukking.

Verontschuldig je niet

De Libanese minister van Binnenlandse Zaken, 
Raya El-Hassan, heeft zich de woede van de religieuze autoriteiten op de hals gehaald door te pleiten voor een burgerlijk huwelijk in haar land, waar alleen een religieus huwelijk is toegestaan. Deze journaliste moedigt haar aan haar rug recht te houden.

Ik spreek u aan als minister van Binnenlandse Zaken. Maar liever praat ik tegen je van vrouw tot vrouw. Onlangs heeft een website 
verkondigd dat jij, de ‘IJzeren Minister’, een fout zou hebben begaan door het burgerlijk huwelijk aan de orde te stellen en dat je nu wel snel het onderspit zult delven. Met andere woorden: deze website van bedenkelijke ideologische richting verheugt zich er al bij voorbaat op dat de confessionele hardliners jouw moed zullen breken.

Het herinnerde me aan een fatwa uit 2013. Die was ‘uit naam van God’ uitgevaardigd door grootmoefti Mohammed Rashid Kabbani: ‘Elke overheidsfunctionaris die het onderwerp van het burgerlijk huwelijk aan de orde stelt, moet als een afvallige worden beschouwd. Die zal niet met moslims worden begraven.’ Daaraan dacht ik terug en ik voelde mijn woede weer opkomen. Ik verplaatste me in jou en stelde mezelf wel duizend vragen. Wel of niet buigen voor die absurde beschuldiging van een ‘fout’? Wijken voor chantage? Vergeving vragen aan God? Het voorbeeld volgen van het [islamitische] parlementslid Roula Tabch [die haar verontschuldigingen aanbood toen er ophef ontstond omdat ze bij een christelijke 
mis aanwezig was geweest]?

De afgelopen jaren zijn er onder twee voormalige (christelijke) ministers Ziyad Baroud en Marwan Charbel enkele kleine stappen vooruitgezet. Daarentegen heeft jouw voorganger 
als minister van Binnenlandse Zaken, Nohad Machnouk, geweigerd om 43 burgerlijke huwelijken te registreren terwijl ze wel degelijk legaal waren gesloten. En dat waarschijnlijk uit angst voor de reactie van de grootmoefti. Moeten we op de komst van een christelijke minister wachten voordat we weer kunnen hopen op vooruitgang? Laat jij je door de religieuze leiders onder curatele stellen? Zouden we er niet juist bij gebaat 
moeten zijn dat er nu een vrouw aan het hoofd van het ministerie van Binnenlandse Zaken staat, een moeder van twee dochters bovendien?

De vrouwen hebben minder last van religieuze weerstand dan van de sociale druk