360 | Amsterdam

Er is veel in de wereld gaande waar de een weliswaar vol van is, maar de ander de ogen het liefst voor zou willen sluiten, in de hoop dat de nachtmerrie een nachtmerrie blijkt te zijn. Des te verontrustender als het gebrek aan aandacht het vermaledijde onderwerp niet naar de marge heeft verbannen.

Sinds Christchurch blijkt namelijk dat aanslagen door witte supremacisten en andere extreemrechtse lieden steeds steeds vaker voorkomen. Sterker nog, in de VS werden volgens The Economist (dossier, p. 10) van de 263 terroristische incidenten 92 gepleegd door extreemrechtse terroristen, tegen 38 door jihadisten.

Het is lastig in te schatten hoeveel mensen zich in die kringen bevinden, maar we weten ondertussen dat één man gigantisch veel leed kan aanrichten. 
Er zijn dus genoeg redenen om uiterst sceptisch te staan tegenover alles wat uit de hoek van neonazi’s, alt-right, 
witte nationalisten of witte supremacisten komt, omdat 
de geschiedenis (en François Mitterrand) ons leert dat nationalisme, c’est la guerre.

Maar postnationalistische lessen van West-Europa kunnen niet voor universele waarheden worden gehouden.