360 | Amsterdam

Misschien met enige tegenzin heeft u net de eerste bladzijde omgeslagen op weg naar ons dossier over klimaatverandering.

Misschien met enige tegenzin heeft u net de eerste bladzijde omgeslagen op weg naar ons dossier over klimaatverandering. Het woord alleen al heeft in de ontkenning van het onheil aan zeggingskracht verloren, terwijl het juist om een antwoord schreeuwt. En dat is er niet. Of dat is er wel, maar vooralsnog hebben we te maken met onbegrijpelijke tegenkrachten die denken dat het allemaal zo’n vaart niet loopt. Die domweg niet willen geloven in een slechte afloop. Terwijl het zo langzamerhand tijd is voor paniek volgens het rapport van bijna honderd deskundigen op dit gebied. Ook zo’n woord dat we liever overslaan en graag wegzetten als ‘alarmisme en rampdenken’. En wie doet daar nou vrijwillig aan mee?

Als je dit dossier moet geloven, niemand.

Uit de door klimaatjournalist Jelmer Mommers voor dit dossier gekozen artikelen doemt weliswaar een onrustbarend beeld op, maar absoluut geen fatalisme. Zelfs aanvankelijke tegenzin in nog meer doemscenario’s over klimaatverandering, smelt bij het lezen van zijn selectie als een ijsschots op Antarctica. David Wallace-Wells, de Amerikaanse auteur van het veelbesproken boek Onbewoonbare aarde, zegt dat paniek waardevol is, en dat zelfs in dit geval angst een goede raadgever kan zijn. Want angst kan mensen mobiliseren.

Hij schrijft ook dat diezelfde mensen de neiging hebben te wachten tot anderen de handen uit de mouwen steken en een oplossing aandragen. We denken dat het onze tijd wel zal duren, en als het echt nodig is, kunnen we heus die problemen wel weer oplossen.

Ons milieubewustzijn drukt zich uit in nieuwe begrippen als “vliegschaamte”