The New York Times  | New York

Sommige investeerders beleggen nu al in antimalariamiddelen, anderen kopen landbouwgrond op waarvan de waarde zal pieken door de verwachte droogte en mondiale voedselcrisis. Bedrijven besteden eindelijk aandacht aan klimaatverandering – maar niet op de manier waarop we dat misschien zouden willen.

Later die ochtend stond een kapucijner-franciscaner monnik op om het woord te nemen. Michael Crosby behoorde tot een kleine kring religieuze leiders die aandelen in grote bedrijven kopen om er morele invloed op uit te kunnen oefenen. Tillerson, directeur van een van de grootste oliebedrijven ter wereld en een machtig man in de internationale geopolitiek, was gewend aan weerstand, maar Crosby bleek een tactischer opponent dan de meeste anderen. Hij diende een motie in met als doel een klimaatdeskundige een plek in de raad van bestuur van Exxon te geven, waarmee hij de aandacht enkele minuten lang op zich gericht wist. Daarna legde hij Tillerson het vuur na aan de schenen omdat die ‘met geen woord of zelfs maar lettergreep’ over klimaatverandering had gesproken. Crosby vroeg waarom Saoedi-Arabië in zonnepanelen investeerde, terwijl Exxon geen cent uitgaf. ‘U leeft in het verleden,’ voegde hij Tillerson toe.

Op de jaarvergadering van Exxon spreken de aanwezigen, net als bij de meeste andere meetings waar bedrijven belangrijke besluiten nemen, in eufemistisch bedrijfsjargon dat de werkelijkheid camoufleert. Vandaar dat het even duurde, in het auditorium dat plaats bood aan tweeduizend aanwezigen, voordat Crosby’s boodschap doordrong. Niks geen balanscijfers, hier ging het om het lot van de mensheid. De mondiale energieconsumptie neemt elk jaar met sprongen toe, volgens de Amerikaanse Energy Information Administration naar verwachting met opnieuw zo’n 28 procent in de komende generatie. Waterkracht, wind- en zonne-energie dragen ongeveer 22 procent bij aan het totaal, en het aandeel stijgt elk jaar. Maar de hoeveelheid energie die wordt opgewekt met koolwaterstoffen stijgt ook jaarlijks, en allemaal doordat de vraag toeneemt.

Mondiale producenten van koolwaterstoffen beschikken nog over enorme voorraden, zo veel dat zelfs wanneer de helft wordt verbrand de kans groot is dat we te maken krijgen met massale hongersnood, droogte, overstromingen en natuurbranden.

Vanaf zijn plaats onder het pijporgel keek Tillerson de broeder strak aan. ‘Of u het nu leuk vindt of niet,’ zei hij, de wereld zal ‘de komende decennia, tot halverwege de eeuw’, afhankelijk blijven van fossiele brandstoffen.

Dat was Tillersons standaardreactie wanneer mensen hem naar de toekomst van koolwaterstoffen vroegen: ze eraan herinneren hoe afhankelijk ze ervan waren en alternatieven afdoen als kinderlijke fantasieën. Tillerson zei dat de motie voor een klimaatexpert het niet zou halen. Toen hij over hernieuwbare brandstoffen begon, noemde hij die kansloos. ‘Om heel eerlijk te zijn, pater Crosby,’ zei hij, ‘gooien we ons geld liever niet expres over de balk.’ Het gehoor in het Symphony Center overlaadde hem met applaus.

Door in Texas zonne-energie te gebruiken, kon Exxon de elektriciteitskosten drukken en hield het bedrijf meer geld over. – © Andreas Gucklhorn / Unsplash