The Wall Street Journal | New York

Sinds luxe merken als Chanel zich houden aan nieuwe richtlijnen voor het gebruik van exotische huiden, proberen ook krokodillenfokkers in te spelen op de zorgen van de bewuste consument. Maar hoe kan een handtas van krokodillenleer ooit ethisch verantwoord zijn?

Sanddrift, Zuid-Afrika.

Op krokodillenboerderij Le Croc pakt verzorger Madalitso Chikiliya een woest spartelend, vijf maanden oud reptiel van de grond, om hem wat beter te kunnen bekijken. Over zo’n tweeënhalf jaar zal de krokodil worden geslacht, zodat de huid kan worden gebruikt voor tassen, riemen of schoenen. Er zijn nieuwe richtlijnen opgesteld voor de productieketen, waardoor de consument het product niet alleen kan herleiden tot de boerderij waar de krokodil is grootgebracht, maar zelfs tot aan de kooi van Chikiliya.

Deze richtlijnen maken deel uit van een campagne om de luxeconsument tegemoet te komen, want die houdt zich in toenemende mate bezig met de vraag waar zijn spullen vandaan komen en hoe ze zijn geproduceerd.

‘Er zouden geen levende dieren mogen worden geslacht voor modeaccessoires,’ zegt Haley Tice, een 29-jarige grafisch ontwerpster uit Massachusetts. Ze kocht vaak producten van dierenhuid, maar is daar een jaar of twee geleden mee opgehouden, uit ethische overwegingen. Nu heeft ze een luxe ‘vegan’ handtas van ontwerpster Angela Roi, die zo’n 240 dollar kost.

Robert Schafer, directeur van Cape Cobra, inspecteert een handtas – © Cape Cobra