360 | Amsterdam

In Bern stonden afgelopen weekeinde zestig genomineerde journalisten op het podium van het Stadttheater aan de Kornhausplatz. In samenwerking met de stad organiseerde het prachtblad Reportagen een driedaags internationaal festival met als missie verschillende perspectieven in de journalistiek onder de aandacht te brengen.

Door een vijftigkoppige jury werden 924 inzendingen beoordeeld uit 98 landen in 21 verschillende talen. 57 kregen een troostprijs van 3000 Zwitserse franken, de drie winnaars konden respectievelijk 10, 20 en 30 duizend CHF mee naar huis nemen.

Eerder die dag zei de juryvoorzitter Margrit Sprecher in een paneldiscussie dat zij van het geval-Claas Relotius geleerd had hoe zij in het vervolg kon herkennen of een reportage uit de duim van een journalist was gezogen. Wees op je hoede, zei Sprecher, als er te veel precieze aanduidingen in staan, als er maar twee protagonisten in het toch al verdacht grandioze verhaal voorkomen en wanneer op een dramatisch hoogtepunt door iemand een liedje wordt gezongen. Der Spiegel werd vorig jaar in grote verlegenheid gebracht toen – ondanks de documentatieafdeling die elke publicatie op feitelijke onjuistheden controleert – bleek dat de met prijzen overladen sterverslaggever jarenlang verhalen verzon. Had hij zijn werk nou maar fictie genoemd, dan was in ieder geval de kwaliteit van zijn excellente schrijverschap overeind gebleven.

Had hij zijn werk nou maar fictie genoemd, dan was in ieder geval de kwaliteit van zijn excellente schrijverschap overeind gebleven

Off the record vertelde Sprecher dat de zeskoppige hoofdjury met enorme moeite tot de uiteindelijke winnaars was gekomen. Ze keek er helemaal niet blij bij. Leuk die internationale diversiteit, zei ook collega en bekend auteur Xiaolu Guo, maar eigenlijk valt voor niet-Chinezen een Chinese tekst nauwelijks te beoordelen. Wat zij innovatief en rauw vond, werd door de rest niet begrepen.

In de toren van Babel wisten andere juryleden verbaal de doorslag te geven. De eerste prijs ging naar de Tsjetsjeense journalist Shura Burtin voor zijn allesomvattende profiel van de ten onrechte opgesloten mensenrechtenactivist Oyub Titiev. Burtin klom het podium op om zijn bokaal in ontvangst te nemen naast de flamboyante anchorvrouw Susanne Wille, die moeiteloos van het Frans naar Duits, Spaans en Engels laveerde en voor een dramatisch hoogtepunt zorgde toen bleek dat Burtin geen van die en ook zijn eigen taal niet beheerste. In de zaal werd zenuwachtig een liedje gezongen.