Frankfurter Allgemeine Zeitung  | Frankfurt

Werkdagen van 24 uur, een dutje aan het kantoorzwembad en weer verder. Auteur Alexander Schimmelbusch in een interview met FAZ over zijn wilde jaren als zakenbankier in Londen, zijn leven daarna én over populisme in Duitsland.

Meneer Schimmelbusch, moet je zakenbankier zijn geweest om een roman over zakenbankiers te kunnen schrijven?

Als een schrijver een personage uit een specifieke beroepswereld schept, is het in principe nuttig dat hij weet hoe het er daar toegaat. Ik zou nooit een boek schrijven over een traumachirurg, omdat ik geen benul heb van het werk op de spoedeisende hulp.

Hoe bent u zakenbankier geworden?

Ik was jong en had het geld nodig. Ik heb economie en germanistiek gestudeerd aan Georgetown University in Washington, in een tijd waarin de zakenbanken daar zeer agressief aan het werven waren. Mijn afstuderen in 1998 viel in een absolute bloeiperiode van de branche. Net als Afrikaanse rebellenlegers die kindsoldaten rekruteren, wierven zakenbanken destijds aan de betreffende universiteiten langs de oostkust. In die jaren trok de financiële sector meer dan de helft van de afgestudeerden aan, niet alleen van de faculteiten economie, maar van alle studierichtingen. Sommige mensen weten al vroeg wat het beroep van hun dromen is; ik had met mijn 22 jaar geen idee wat ik wilde doen. Ik kon in elk geval niets bedenken wat zonder meer tegen het zakenbankieren pleitte.