The Washington Post  | Washington 

De Senaat stemt niet voor de afzetting van Donald Trump en er komt geen burgeroorlog, stelt deze conservatieve commentator. En daarna? Dan staan alweer de verkiezingen voor de deur.

President Trump werd bekritiseerd omdat hij een bericht van predikant Robert Jeffress retweette met de strekking dat er een ‘nieuwe burgeroorlog’ in de Verenigde Staten zou kunnen ontstaan als Trump voor het einde van zijn termijn uit zijn ambt zou worden gezet. De Amerikaanse Burgeroorlog zou niet op de huidige politieke situatie mogen worden betrokken, zoals ook andere opruiende uitspraken moeten worden vermeden, bijvoorbeeld een vergelijking van Trump met Hitler.

Maar een paar dagen daarvoor, kort nadat voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Nancy Pelosi bekend had gemaakt dat er een officieel impeachmentonderzoek in gang zou worden gezet, lunchte ik met een door­gewinterde Republikein, anti-Trump, die over de tafel heen gebogen op ­sombere toon vroeg: ‘Stevenen we af ­op een nieuwe burgeroorlog?’

Alleen al om het idee moest ik lachen. Want de meeste Amerikanen, links of rechts, leiden een veel te comfortabel leventje om de wapens tegen elkaar op te nemen. We zouden ervoor uit onze luie stoel moeten komen. Maar laat ik eens in de redenering meegaan.

Nihil

Het idee is dat Trumps fanatieke aanhang in opstand zou komen wanneer hij gedwongen zou moeten opstappen. Allereerst zijn de meeste Trump-aanhangers niet de kwaadwillende, onwetende rednecks waarvoor ze in sommige kringen worden aangezien. Ten tweede zouden zich op z’n minst twintig Republikeinse senatoren bij de Democraten moeten aansluiten voor de tweederde meerderheid die nodig is om Trump af te zetten, een ondenkbaar scenario. Als zich zo veel bewijzen zouden opstapelen dat zelfs Trumps achterban hem in de steek zou laten, wie blijft er dan nog over om ten strijde te trekken?

Zoals Ramesh Ponnuru het formuleert, die eerder voor Bloomberg over de kwestie schreef: om Trump af te zetten ‘zouden degenen die Trump steunen tot een harde kern moeten slinken en minstens enkelen van hen moeten inzien dat ze zwaar in de ­minderheid waren’. Wat er ook gebeurt, de kans op een wijdverbreide, gewelddadige opstand is nihil.

Toch vraag je je af hoe groot de nationale kloof nog kan worden en of we nog kunnen zeggen dat we een ondeelbare natie zijn, zoals we keer op keer met de hand op ons hart bezweren. Wat die kloof momenteel alleen maar groter maakt, is het op hard bewijs gebaseerde vermoeden dat de Democraten zich vastbijten in de kwestie-Trump/Oekraïne omdat die de beste reden zou zijn om het middel in te ­zetten dat ze al zo lang willen inzetten.