Le360   | Casablanca

De celstraf voor Hajar Raissouni, de Marokkaanse journaliste die volgens de autoriteiten een clandestiene abortus zou hebben laten uitvoeren, heeft een golf van verontwaardiging in binnen- en buitenland veroorzaakt.

Tot voor kort had het onderwerp abortus, als het al in de Marokkaanse pers ter sprake kwam, nooit zo’n golf van verontwaardiging uitgelokt. Toch is het aanleiding geweest voor heel wat artikelen, getuigenissen en onderzoeken, allemaal bedoeld om onze ogen te openen voor de plaag van clandestiene abortussen. En om het belang van het legaliseren van abortus te benadrukken, want al zijn we nog zulke goede moslims, we weten allemaal dat buitenechtelijke seks niet van de ene dag op de andere tot het verleden zal behoren.

Maar nu wordt een bekend figuur aan de gerechtelijke en publieke schand-paal genageld. Ze is niet de eerste die is gearresteerd vanwege een clandestiene abortus, al ontkent ze zelf ten stelligste dat daarvan sprake was.

Maar ook al had ze wel abortus laten plegen, dan zou ze niet de eerste of de laatste zijn van de zeer lange lijst vrouwen, vaak in onze naaste omgeving, die op een dag hun toevlucht tot dit middel hebben moeten zoeken om redenen die alleen hunzelf aangaan en waarover niemand anders mag oordelen.

Hajar Raissouni is momenteel tegen wil en dank tot woordvoerster gebombardeerd van een zaak waarmee ze nooit eerder was geassocieerd. Maar wat is het verschil tussen deze jonge vrouw en al die andere die ooit op de koude behandeltafel van een bedenkelijke gynaecoloog hebben gelegen om een heimelijke abortus te ondergaan?

Niets. Absoluut niets.

Heftige reacties

Maar dankzij haar bekendheid ontdekken de Marokkanen nu tot wat voor heftige reacties deze als misdrijf beschouwde handeling kan leiden. Ja, de politie heeft haar gearresteerd. Ja, ze is in hechtenis genomen. Ja, ze is tegen haar wil aan een gynaecologisch onderzoek onderworpen. Ja, dat is heftig. Ja, ze riskeert een gevangenisstraf. Ja, dat is walgelijk. En er is niets nieuws onder de zon. Het staat zwart op wit in het wetboek van strafrecht.

Het is voor het eerst dat een vrouw die bekend is bij het grote publiek en die bovendien de reputatie heeft te sympathiseren met de islamistische ideologie, met dit soort beschuldigingen wordt geconfronteerd. Heel wat heersende opvattingen sneuvelen. Ja, bedenk eindelijk eens dat abortus een zaak is die alle vrouwen aangaat, of ze nu een sluier dragen, vijf keer per dag bidden, bnat ennass zijn, in alle opzichten volmaakt, of dat ze de bars van Casablanca afschuimen in de trant van Sex & the City. Als die waarheid eindelijk een keer onder ogen wordt gezien, zullen al die moraalridders en -jonkvrouwen die over anderen menen te mogen oordelen zich misschien nog eens achter de oren krabben.

Wat ook nieuw is, is dat men op de sociale netwerken, die verbaasd en zelfs berouwvol reageren, een golf van verontwaardiging ziet, vergezeld van de slogan: ‘Maar ze is toch zeker de baas over haar eigen lichaam! Welkom in Marokkistan!’