Raseef22  | Beiroet

De Egyptische Mennah heeft haar sluier afgedaan. En ondanks de druk en de kritiek van haar omgeving heeft ze geen moment spijt van haar besluit.

Over enkele dagen is het een jaar geleden dat ik mijn sluier heb afgedaan. Ik weet nog dat ik op Facebook bekendmaakte dat ik de knoop had doorgehakt. Veel mensen hadden toen kritiek op mijn besluit, en dat is in mindere mate nog steeds zo. Volgens sommigen zou ik me nooit meer op mijn gemak voelen in mijn leven, zou ik nooit meer rust vinden. Er waren vrouwen die zeiden dat ik spijt zou krijgen van mijn besluit, en dat het tegen de wil van God was. Om nog maar te zwijgen van mijn vader, die me behandelde alsof ik me tot een andere religie had bekeerd. Erg verbaasd was ik daar niet over. In Egypte is de sluier min of meer gemeengoed geworden op voorspraak van een stroming die zich voordeed als ‘gematigd’.

Het stokje werd algauw overgenomen door Amr Khaled, een jonge baardloze prediker met pak en das. Hij sprak met zijn uitstraling van ideale schoonzoon talloze vrouwen aan. Maar in werkelijkheid predikte hij uitsluiting en verwerping van anderen. ‘Wat onderscheidt een moslima van een christenvrouw? Hoe weet je of je moslima bent?’ vroeg hij zich af op cassettes die begin deze eeuw als warme broodjes over de toonbank gingen. Alsof het nodig was dat onderscheid te maken. En waarom is het belangrijk te weten of een vrouw die je op straat tegenkomt moslima is of niet? Bestaat er een religieus gebod dat ons verplicht de mensheid onder te verdelen? Verstoort God mijn gemoedsrust als ik mijn sluier afdoe? Natuurlijk niet. Ik heb mijn gemoedsrust zelfs pas gevonden nadat ik hem had afgedaan.

Zelfvertrouwen

Toen ik voor de eerste keer de straat op ging zonder sluier, was dat een van de mooiste momenten van mijn leven. Sommigen zullen zeggen dat ik overdrijf, maar ik had me echt nog nooit zo gelukkig gevoeld. Ik was echt blij met hoe ik eruitzag, ik had weer zelfvertrouwen, ik kon de kleren weer aantrekken die ik wilde, mijn haar weer dragen zoals ik het die dag wilde. Mensen die je zeggen dat het niet uitmaakt hoe je eruitziet en dat alleen je persoonlijkheid telt, die liegen. Natuurlijk is je persoonlijkheid belangrijk, maar de manier waarop je je presenteert is dat ook. Bovendien zijn juist zij voortdurend bezig met de manier waarop een vrouw zich moet presenteren, omdat ze willen dat je je gezicht bedekt.

Ik was ooit vrijwilligster bij een vereniging. Daar zat een meisje bij dat geen sluier droeg. Er werd voortdurend tegen haar gezegd: ‘Wat heeft het voor zin dat je aan liefdadigheid doet als je geen sluier draagt?’ Alsof door een simpel lapje stof haar toewijding niet kon tellen in de ogen van de Heer. Het is inmiddels een jaar geleden, en ik heb geen moment spijt gehad van mijn besluit. Integendeel, ik zit beter in mijn vel. Ik ben zoals ik ben, en dat lijkt me de normaalste zaak van de wereld.

Juist de sluier scheen me een vreemd element toe, iets wat mijn lichaam insnoerde, me beperkte in mijn bewegingen, wat het kind in mij verstikte, het belemmerde haar vreugde te uiten en haar haren in de wind te laten wapperen. Ze zeiden tegen me: ‘Binnenkort ga je trouwen. En dan zul je je mooi maken voor je man [door hem je haren te laten zien].’ Alsof ik zijn eigendom ben en niet zelfstandig kan bestaan. Alsof er een man nodig is om mijn lichaam van zijn kluisters te bevrijden.