Neue Zürcher Zeitung | Zürich

Geluk zou niet het hoogste doel in het leven moeten zijn, zegt de socioloog Eva Illouz. In haar ogen is gelukspsychologie een pseudowetenschap waarmee systemen macht over ons krijgen.

Welkom in het op vijf na gelukkigste land ter wereld. We ontmoeten elkaar in Luzern omdat u hier aan de universiteit een masterclass geeft voor promovendi. In het World Happiness Report staat Zwitserland op de zesde plaats. Merkt u hier iets van dat geluk?

Ik bespeur hier in Zwitserland geen geluk, maar een gevoel voor orde, rust, voorspelbaarheid, welstand, overvloed en een vriendelijkheid die menigmaal gepaard gaat met een overdaad aan bestaansmiddelen.

Is het wel mogelijk om dat gevoel te meten?

Nee. De mensen herkennen een gelukkig moment zelfs vaak niet. Geluk ligt meestal in het verleden. We reconstrueren een moment en vinden dan dat het gelukkig was. Geluk is heel moeilijk wetenschappelijk te onderzoeken. Als zelfs de mensen zelf het geluk dat ze zich herinneren niet duidelijk konden inschatten, dan stelt het onderzoekers al helemaal voor problemen. Temeer omdat de definitie van geluk nogal varieert naargelang de sociale context.