360 | Amsterdam

Het is niet de bedoeling om te veel artikelen over wat en hoe er gegeten wordt op uw bord te leggen, maar voor Susan Pedersen maken we een uitzondering. Of eigenlijk voor Bee Wilson, over wier nieuwste boek, The Way We Eat Now, Pedersen in The Nation schrijft. Behalve angstaanjagende cijfers, zoals de 674 miljoen volwassenen wereldwijd die aan obesitas lijden tegenover de ongeveer 800 miljoen mensen die niet genoeg te eten hebben, gaat haar betoog vooral over, laten we zeggen, het tegen-beter-weten-in-eten.

We consumeren wat we zelf gekocht hebben, maar de werkelijkheid beperkt en beïnvloedt die keuze zonder dat we er misschien erg in hebben. Iedere middelgrote stad beschikt inmiddels over een oneindige sliert foodtrucks, boerenmarkten en speciaalzaken, maar het overgrote deel van de inwoners kan zich die producten helemaal niet veroorloven. Helaas. Ze nemen vaak hun toevlucht tot goedkope, meestal bewerkte producten die nauwelijks verzadigen en veel calorieën maar geen gezonde voedingsstoffen bevatten.

Het percentage van de bevolking met overgewicht schijnt bijna verdubbeld te zijn. Dat moet iedereen uiteraard helemaal zelf weten, maar daar zit hem de crux. Want zelfs in die cultuur van extreem individualisme blijft de grootste influencer productmarketing van bedrijven die ons letterlijk slecht eten in de maag splitsen om er zelf financieel beter van te worden. Een pompoen-chia-powerball klinkt onschuldig en mindful, maar bevat meer suiker dan chocolate fudge brownie-ijs.

Het percentage van de bevolking met overgewicht schijnt bijna verdubbeld te zijn