Caixin Zhoukan | Beijing

Dokter Peng Zhiyong, hoofd Intensive Care van het Zhongnan-ziekenhuis in Wuhan, beschrijft hoe de artsen geleidelijk doordrongen raakten van de omvang van de epidemie.

Wanneer bent u in contact gekomen met het eerste longontstekingsgeval als gevolg van het corona-virus?

‘Op 6 januari, toen me gevraagd werd een patiënt uit Huanggang [ten zuidoosten van Wuhan] te onderzoeken die met spoed in ons ziekenhuis was opgenomen. Hij had ernstige ademhalingsproblemen.

Ik begreep onmiddellijk dat hij met een virus was besmet. Hij kon nergens anders naartoe, maar als we hem opnamen bestond het risico dat hij andere mensen zou besmetten, dus zouden we hem in een strikt isolement moeten plaatsen. Uiteindelijk hebben we besloten hem op te nemen.’

Begin januari vermoedde u dus al dat er een groot risico op besmetting van mens op mens bestond, wat noodzaakte tot isolerings-maatregelen. Heeft u dat aan uw superieuren gemeld?

‘De ziekte heeft zich razendsnel verspreid. Op 10 januari waren alle zestien bedden op onze afdeling Intensive Care (IC) al bezet. Ik heb tegen de leiding van het ziekenhuis gezegd dat ze absoluut de hogere instanties moesten waarschuwen. Zij hebben de commissie verwittigd die is belast met de hygiëne en gezondheidszorg in de gemeente Wuhan. Half januari heeft deze commissie een delegatie van drie deskundigen naar ons toe gestuurd. Die hebben een zekere klinische gelijkenis met het SARS-virus geconstateerd, maar ze hebben het vooral over de diagnosecriteria gehad. Wij hebben bezwaar gemaakt tegen de door hen voorgestelde criteria, die te beperkt waren en tot een onderdiagnosticering van de ziekte zouden kunnen leiden. Ook onze directie heeft dit punt diverse keren bij de commissie aangekaart, en ik weet dat andere ziekenhuizen dat ook hebben gedaan.

Een onderzoek in het Jinyintan ziekenhuis had in feite al een aantal diagnosecriteria opgeleverd. Om als drager van het nieuwe coronavirus te worden gediagnosticeerd moest de patiënt in principe aan drie criteria voldoen: in contact zijn geweest met de vismarkt van Huanan, koorts hebben en positief reageren op de opsporingstest. Maar dat was erg beperkt, vooral dat derde punt, want maar heel weinig mensen hadden toen al de mogelijkheid zich te laten testen.

Op 18 januari arriveerde er een nieuw team van hooggekwalificeerde specialisten in Wuhan, dat het Zhongnan-ziekenhuis is komen inspecteren. Opnieuw heb ik er toen op gewezen dat sommige patiënten gemakkelijk door de mazen van het net zouden kunnen glippen vanwege de te strikte diagnosecriteria. We hadden te maken met een epidemie, en er ten onrechte van uitgaan dat besmettelijke mensen geen dragers van het virus waren, kon bijzonder gevaarlijk zijn voor de samenleving. De komst van deze tweede groep deskundigen leidde er ten slotte toe dat de diagnosecriteria werden bijgesteld, wat een spectaculaire stijging van het aantal zieken tot gevolg had.’